|
Release : 1999
Label
: Famous Kitchen
Catalogus
nummer : FK5991CD
Totale
speelduur : 51’55”
|
Tracklijst:
Zero
poems (5’26”) / Turn the tide (5’35”) / Eight silent chambers
(7’39”) / Epilogue:june, 2054 a.d. (1’10”) / How come ?
(9’35”) / My karma told me (4’01”) / To sear the flood
(2’08”) / Enlil – Genesis (3’41”) / Naked (4’02”) /
Twilight (3’53”) / Electric storm, 2053 a.d. (4’31”)
Muzikanten:
Stefan
Zoerner : toetsen, zang
Jürgen
Schrank : drums
Markus
Ullrich : gitaren
Kai
Schindelar : bas
Website:
www.horn-music.com/lanfear
|
Met
groepen als Vanden Plas en Ivanhoe heeft Duitsland reeds bewezen ook goed
vastgegespt te zitten in de ruigere progmetal beweging. Zero Poems is het tweede
album van het Lanfear kwartet dat volgens hun eigen bewoordingen leverancier is
van ‘powerful melodic + epic adventure’. Snedige gitaren alom dus met
schorre vocalen doorspekt en met de plaatselijke Portnoy van dienst om het
geheel ritmisch in te kleuren. Lekker opvallend zijn de synthsprintjes die
pakweg steeds zij aan zij geleverd worden met het gesoleer van gitarist Markus
Ullrich. In ‘Turn the tide’ klinkt die Moog heel sterk op het betere van
Wakeman (zie ook ‘Naked’), doch veel tijd om de sterren van de hemel te
spelen krijgt Stefan Zoerner niet want daar staat al weer een andere wending
klaar. Opvallend is hier wel dat de toetsenist tevens de zanger van dienst is
zodat we, wat dat element betreft, in de voetsporen van Everon kunnen treden.
Lanfear heeft wel ergens in elk potje geroerd ook al is het maar heel eventjes :
Symphony X, Pain of Salvation, Savatage, Eternity X, Royal Hunt, Rhapsody,
Stratovarius, ze zijn nooit ver weg. ‘Eight silence chambers’ is ergens
geschreven op het kruispunt waar klassieke muziek en deathmetal elkaar
ontmoeten. Vaak ontaarden de klassieke invloeden in bombastische arrangementen
waarbij de mix tussen de prog elementen uit de seventies en de hoogtepunten uit
de NWOBHM elkaar vinden. Een mooi voorbeeld hiervan is ondermeer ‘How come
?’. Producer Andy Horn heeft er ook voor gezorgd dat er niet evidente
instrumenten gebruikt worden waardoor het bijna vanzelfsprekende cliché-gehalte
een stuk lager komt te liggen. We noteren ook de
verrassende ELO cover ‘Twilight’ en besluiten met het klassieke
‘Electric storm, 2053 a.d.’ badend in violen, piano en harmonie. De groep
wisselt ook Engelse teksten met Duitse passages af teneinde het internationale
karakter van deze groep extra te beklemtonen. Ik loop er niet echt wild van doch
in zijn genre behoort Zero Poems zeker tot de besten. De plaat bevat echter
zo’n diversiteit aan genres dat het wel echt moeilijk wordt om een
overkoepelend label op dit product te kleven, doch is dit wel echt nodig ?
Bespreking: John 'Bobo' Bollenberg
|
