Sommige
dingen in ’t leven zijn gewoonweg niet te snappen. Zoals bijvoorbeeld waarom
sommige bands een platencontract hebben en andere niet. Moest het zo zijn dat
alleen maar kwaliteit een deal zou hebben dan zou je het nog enigszins
begrijpen, maar als je nog maar even naar een huidige radio top ‘eenders
hoeveel’ luistert weet al dadelijk dat kwaliteit zeker niet essentieel is. Ook
is enig muzikaal talent of kunde geen vereiste. Spijtig, want moest dit wel zo
zijn dan zou deze groep Inquire zeker zijn cd’s niet in eigen beheer dienen
uit te brengen. De platenfirma’s zouden aanschuiven om hun “product” te
mogen uitbrengen. Wij zouden eigenlijk een klacht moeten inbrengen tegen de
rechten van de mens want door dit ‘schuldig verzuim’ dienen de producties
soms met een te klein budget te worden opgenomen en zo worden wij dus verstoken
van goed geproduceerde progalbums. Dit is dan ook de enigste negatieve en dan
nog te verwaarlozen opmerking die ik op dit album kan geven. Deze Duitse band beheerst alle genres van prog in een uitmuntende vorm. Zeer goed in het gehoor liggen constructief opgebouwde nummers passeren de revue. Je hoort alle stijlen door mekaar. Maar de hoofdzakelijk instrumentale muziek heeft veel weg van Grobschnitt, Finch, Pink Floyd, Genesis, oude Marillion enz. maar toch klinkt het nergens als een kopie. In het bijzonder springen de schitterende gitaarsolo’s in ’t oo(g)r. Ook de zang is goed verzorgt. Na een drietal draaibeurten geeft het album zijn geheim prijs en werkt de herkenbaarheidsfactor reeds. De melodielijn zit dan in je geheugen gegrift. Op gevoeligheid ligt dan ook duidelijk het zwaartepunt, wat meestal ontbreekt bij andere hoofdzakelijk instrumentale albums. Het voorlaatste nummer “When darkness turns to light” is echt een schoolvoorbeeld van progressieve rockmuziek. Bespreking: Jany |
