Wanneer je er de geschiedenis op na slaat dan stel je vast dat een groot deel van de duurste elpees aller tijden een mengeling herbergt tussen folk en symfonische textuur. De meest obscure releases hadden altijd wel steevast een voet in de folkcultuur, wisten te boeien en vertelden honderduit over het alledaagse leven. Artiesten als Anthony Philips, Gordon Giltrap en Mike Oldfield gingen diezelfde ‘alledaagsheid’ op een instrumentale manier benaderen. Op ‘Amnesty for bonny things and sunny days’ van ROBERT ANDREWS krijgen we hetzelfde voorgeschoteld terwijl de orkestratie vaak met de betere periode van The Enid kan worden vergeleken. ‘Autumn’ is redelijk minimaal qua opbouw en neigt hier en daar naar een veredelde vorm van kosmische muziek terwijl een akoestische gitaar als een onbezoedelde stroom doorheen het landschap blijft kabbelen. Mediterrane, minimale gitaarklanken vullen ‘Indian summer’ terwijl kleine flamenco-achtige invloeden ‘Amnesty’ doorspekken. ‘Landfall’ is dan weer 100 % authentieke Anthony Philips, broos als het dunste glaswerk terwijl ‘Sunlight on leaves’ een beetje zigeunerbloed in zich heeft. Ach, het is allemaal zeer braaf, kortom het ideale luistervoer om zonder agressie de dagelijkse file door te komen. Bespreking: John 'Bobo' Bollenberg |
