A.C.T is een relatief jonge Zweedse band, opgericht in 1994. Na enkele succesvolle demo’s volgde het grote examen : in amper 3 weken tijd werd ‘Today’s report’, het officiële debuut, ingeblikt. Geen geringe prestatie van deze youngsters, hoewel er een vrij lange voorbereidingsfase aan de opnames voorafgegaan was. Wat de heren hier serveren, is een behoorlijk stevige brok neo-prog. Maar anders dan het soms wat voorspelbare subgenre, weet de groep steeds uit de greep van het peloton te blijven met een frisse, aanstekelijke mix van melodieuze progpop en light metal. Hoewel het in dit genre de gewoonte is de obligate referenties te vermelden, ligt dat bij A.C.T minder voor de hand, omdat ze de luisteraar voortdurend op het verkeerde been zet. Het schijnbaar moeiteloos switchen van stijl alsook het inlassen van verrassende muzikale wendingen zijn schering en inslag op dit album. Niettemin klinkt het nergens geforceerd en blijft het complexloze karakter van dit album quasi geheel intact. ‘Today’s report’ opent met een sterk trio, dat meteen de toon voor het gehele album zet : lekker in het gehoor liggende songs met veel aandacht voor het melodieuze aspect. Je hoort her en der wel bepaalde invloeden, maar beschouw dit eerder als een eerbetoon aan hun voorbeelden dan wel het schaamteloos kopiëren van bepaalde stijlen. Op ‘The Wandering’ doet de mooie samenzang me wat aan Kayak denken, terwijl het streepje ‘latino music’ op ‘Waltz with mother nature’ dan weer duidelijk naar Spock’s Beard refereert. ‘Why bother’, maar vooral de titelsong dragen een onmiskenbaar Saga-label; vooral tijdens het quasi simultane samenspel tussen gitaar en synth wordt dit duidelijk. Zowel ‘Welcome’ als ‘The Chase’ zijn typische A.C.T-songs en sluiten perfect aan bij het openingstrio. Tussendoor zorgt het speelse ‘Cat eyes’ voor de nodige afwisseling. Afsluiter van dit album, wat smalend als ‘the long one’ getypeerd, is het uit 7 delen bestaande ‘Personalities’, een wat fragmentarische en iets te incoherente song met verwijzingen naar bands als IQ en Marillion. Al bij al valt er veel te genieten op dit sprankelende debuut van onze Zweedse vrienden. Ook live schijnt de groep al een stevige reputatie opgebouwd te hebben. Een aanrader voor wie van stevige melodieuze progrock houdt ! Bespreking: Piet Michem |
