|
Release : 1998
Label
: President
Catalogus
nummer : RWCD32
Totale
speelduur : 52’16
|
Tracklijst:
Fanfare
(4’30”) / Bassolla (4’30”) / Nothing left to say (2’16”) /
Latin cycle (5’06”) / Ambient loop (6’22”) / Without love
(4’) / Section seven (3’40”) / Hall of fame (3’37”) / On our
way (3’47”) / Forever and ever (4’43”) / Freefall (9’13”)
Muzikanten:
Rick Wakeman : toetsen
Fraser Thorneycroft-Smith : gitaren
Brad Wiseman : bas
Phil Laughlin : toetsen
Chrissie Hammond : zang
Stuart Sawney : percussie
Website:
http://www.rwcc.com/
|
Toetsenist
RICK WAKEMAN hoort ondertussen bij de
vijftigers doch aan de vingervlugheid zal je het niet merken. Sinds hij zich op
het eiland Man had teruggetrokken klinken alle Wakeman platen pakweg gelijk en
daar zal wel het gebruik van Korg en Kurzweil iets mee te maken hebben alsook de
alomtegenwoordige drumprogramma’s van rechterhand Stuart Sawney. Vanaf de
eerste noten van ‘Fanfare’ klinkt het album ‘Themes’ op en top Wakeman doch het boeiende wat hij in de jaren
zeventig aan zijn muziek wist toe te voegen lijkt verdwenen. De grote klasse van
Rick ligt echter in de eenvoudige, zuiver klassieke stukken zoals tijdens
‘Nothing left to say’ welke enkel op piano wordt gebracht en alle typische
Wakeman karakteristieken in huis heeft, een beetje in de stijl van ‘After the
ball’. Doch Rick zou Rick niet zijn als hij op één en dezelfde plaat niet
vele verschillende stijlen zou aanbieden. Zo klinkt ‘Latin cycle’ als het
soort muzak welke je op zondag in elke tearoom op de zeedijk in Blankenberge
kunt horen weergalmen. Een dag en een nacht verschil met het voorgaande stuk !
‘Ambient loop’ laat een zeer eigentijds geluid horen waarbij een repetitieve
‘loop’ met aardige gitaarpartijen aangevuld wordt. Eindelijk mogen we de
vertrouwde Moog-klanken aan de borst drukken tijdens het uptempo ‘Section
seven’. Op zijn best is ome Rick tijdens de akoestische passages waarbij hij
ook een stevige portie orkestrale grandeur kan integreren zoals in ‘Hall of
fame’. Platte pop en de nog steeds onovertuigende stem van Chrissie Hammond
(wellicht gratis gekregen bij de aankoop van een orgel !) typeren ‘On our
way’. ‘Forever and ever’ is dan weer het soort muziek dat we over een
ganse plaat zouden willen uitgesmeerd zien : bombastisch, klassiek, majestueus
met beperkte middelen. Besloten wordt met het lange ‘Freefall’ waarin de
drumcomputer de klasse van het nummer danig doet afnemen. Een échte drummer zou
‘Themes’ dan ook stukken vakkundiger doen overkomen. Niettemin laat het de
vele kwaliteiten van Wakeman horen naast dat van gitaartalent Fraser
Thorneycroft-Smith.
Bespreking: John 'Bobo' Bollenberg
|
