Empyrium is het geesteskind van Markus en Andreas, zes
prachtige sfeernummers trekken aan ons voorbij. Dit is kunst in doomvorm waarbij je gedachten automatisch
afdwalen naar de beboste heuvels van das Swabischen Wald in Duitsland. ‘Songs
of moors & misty fields’ is hun tweede CD, in vergelijking met het debuut
‘A wintersunset’ noteren we een verbeterde productie, al doet dit geenszins
afbreuk aan de bom die de eersteling was (in mijn ogen). Opmerkelijk is de werkwijze van Empyrium : stukjes muziek worden opgenomen op multi-track apparatuur; de nummers die daaruit ontstaan worden in de studio tot volwaardige composities gesmeed. Helaas zal Empyrium nooit live optreden, dat zou te ingewikkeld en expensief zijn, want mits toevoeging van enige showelementen zou dit best tot de status van een Porcupine Tree kunnen uitgroeien. Als gezond tegenwicht voor de flitsende maatschappij waarin we leven is Empyrium de aangewezen kuur tot bezinning en wegdromen. Laat de rationele wereld even wat ze is. Verrijk de geest met melancholieke klanken vol melodieus gitaarspel, verrassende breaks en de vaste ondergrond van een geliefd toetsentapijt. When the shadows grow longer/The blue mists of night : na een zeer donker intro barst het nummer los in elastische gitaren en vervormde zang. Laat U niet meteen afschrikken door deze wilde uitbarsting want weldra keert het tij, het ritme houdt halt, piano klanken vormen de begeleiding van heldere, bijna plechtige zang; het wordt warempel een zweverige dromerige compositie, subliem opgebouwd in etappes. Het is als een zwerftocht doorheen de donkere wouden waar de ondergrond nu eens zacht en mossig is, dan weer vol harde stenen en boomwortels. Fluit en cello vormen het intro van het prachtige ‘Mourners’ (even komt het beeld van de beginnende King Crimson voorbij) Enkele coupletten worden gezongen met een vervormde Dani-stem, dan neemt het koor en de heldere stem het over. De fluit komt nog meermaals het nummer beheersen, gevolgd door uitwaaierende gitaren, geheel in psychedelische vorm. Uiteindelijk weten de drums ons naar een verhoogd plateau te voeren in een bezwerende trollendans. Maar centraal blijven de synths hun rol opeisen. Helemaal ‘dark’ wordt de sfeer in ‘Ode to melancholy’ (de naam zegt het zelf) waarbij men nog het meest neigt naar Fernando Ribeiro van Moonspell qua stemdiepte. Dit is de song met de meest gothic invloed. Vloog daar geen vleermuis de einder tegemoet ? In ieder geval doemt ook de schim van de Sisters of Mercy op in de zang, maar de gitaarsolo die ons halverwege komt verblijden is dan weer op en top Empyrium. De muziek is opgebouwd rond keyboards, maar cello en fluit verrijken het geheel met oorstrelende interventies. Zachtjes aanrollen komt ‘Lover’s grief’ op de aarzelende klanken maar uitbarstingen en wederkeren naar serene kalmte en bezinning vormen ditmaal ook de basisingredienten van dit lange werkstuk. Klassieke invloeden zijn nooit veraf maar glijden op een natuurlijke manier over in de herkenbare sound. Akoestische gitaren en fluit vormen het intro van ‘The ensemble of silence’ De fluisterende stem durft de stilte amper te verbreken tot men op gang komt in een kadans van gitaren. Het nummer bevat lange instrumentale stukken. Screams en heldere zang krijgen afwisselend de overhand. Veel afwisseling qua zang en sfeer zodat je aandacht nimmer inslaapt. Telkens krijgt de vloeiende lijn der compositie een andere klankkleur met als steeds terugkerend ornament de Floydiaanse gitaar. Elke compositie bevat het hele assortiment van het Empyrium rijk. Voor mij was dit 1 van de hoogtepunten van 1997.
Ik vind Empyrium zo’n fantastische groep dat ik ooit overwoog om hun
logo op mijn arm te laten tattoeeren. (zie afbeelding) Hierna bracht Empyrium een akoestische CD uit, Andreas Bach is inmiddels weg en nieuwe mensen hebben het roer overgenomen. Vanaf november 2001 werd aan nieuw materiaal gewerkt. Voorlopig teken van leven is hun bijdrage aan de compilatie ‘On the brink of infinity’. Maar de verwachtingen zijn vooral hooggespannen in verband met de release van hun 3cd werkstuk ‘Weiland’ in de lente van 2002, ook al hebben personeelswijzigingen de groep niet gespaard. Afwachten dus. Bespreking: Vera |
