Toen ik de CD ‘A promise of peace’ van de in Hammersmith geboren Lee Saunders in handen kreeg moest ik meteen aan ‘A momentary lapse of reason’ denken. Het is wellicht de afdruk van de Engelse vlag dat het patriotistische gevoel zodanig beklemtoont dat je niet omheen die gedachte heen kunt. Van zodra je echter de plaat onder de laser laat doorschuiven wordt het meteen duidelijk dat ook van uit een compositorische kant de vergelijking met de conceptkant van Pink Floyd perfect op gaat. De plaat vormt in feite een onderdeel van wat als ‘The Puzzle’ door het leven gaat, een aaneenschakeling van verschillende werken waarvan het tweede deel ondermeer over de geschiedenis van de ruimtevaart zal handelen. Maar ‘A promise of peace’ is het eerste deel en handelt over de waanzin van oorlog of het nu om de voorbije wereldoorlogen gaat of om recente onlusten verspreid over de ganse wereld. De opbouw van de muziek en het integreren van authentieke opnames van Winston Churchill en Adolf Hitler zorgt voor een verhalend en coherent geheel waarbij de muziek (té) vaak als het vervolg op ‘The wall’ klinkt. Een ongekend artiest en dienst debuut meteen met een mijlpaal in de nog jonge popgeschiedenis vergelijken is niet niks en toch is ‘The wall’ het beste vergelijkingspunt voor dit zeer verzorgde werk. Aan de plaat is maar liefst zes maanden geschreven en de opname duurde negen maanden. Het is uiteindelijk een rijkelijk geïllustreerde geschiedenisles geworden waar je ondermeer ook via http://www.LeeSaunders.com meer gegevens over kunt vernemen terwijl elk nummer van tekst en uitleg wordt voorzien en op een tijdslijn wordt geplaatst. De typische Floyd arrangementen worden over de ganse plaat (77’ !) waargenomen dus mag je je regelmatig aan wondermooie saxofoonsolo’s en ijle vrouwelijke stemmen verwachten naast de bijna obligate Gilmour-iaanse gitaarsoli. Voor mij komt het absolute hoogtepunt helemaal achteraan in de vorm van ‘Tomorrow’s going to be a lovely day’ waar de mannelijke en vrouwelijke stem op grootse wijze samensmelten. Geen enkele zichzelf respecterende Floyd fan kan dan ook dit kleinood links laten liggen. Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg |
