John Edlund : vocals, guitar

Thomas Petterson : lead & acoustic guitar

Waldemar Sorychta : keyboards

Lars Sk Id : drums

Johnny Hagel : bass guitar

De moment dat ik las dat de vierde CD van Tiamat na de woede van de beginselen, beinvloed was door Pink Floyd en King Crimson, was mijn interesse gewekt. We spreken over eind ’94 en zij zouden deze bewondering op een sublieme manier verwerkt hebben in hun eigen doomy muziek. Oudejaarsavond ’94 zal voor altijd verbonden blijven met een eerste kennismaking met ‘’Wild honey’’.

En de kick was groter dan verwacht : dit vormde de symbiose van al mijn favoriete genres. In januari ’95 trok ik naar zaal Lido in Leuven om hen live aan het werk te zien en ik was Tiamatfan voor het leven.

Wildhoney : lieflijk gekwetter van vogeltjes met een sereen gitaartje vormen de aanloop tot een eerste uitbarsting. In laagjes opgebouwd weet men hier DE sfeer neer te zetten; de fluisterende stem spint nevelige bedenkingen in mijn geest. De overgang in wervelende gitaarsolo mag niet onvermeld blijven.

Whatever that hurts : Het outro van nr 1 bevat reeds de klankkleur om dynamisch over te gaan in deze single. Commercieel bijna, aangenaam in het oor klinkend zal dit uitgroeien tot een klassieker onder de doomkernen. Hemelse zangen begeleiden de hoofdriff en de rauwe stem zorgt voor breaks in het voortstuwende ritme.

The ar : Hier wordt het ‘spacy’, en de geest van Pink Floyd waart rond in dit instrumentale gedeelte. Enkel geprevel schept een broeierig hitte. Schijnwerpers leven zich uit in een kleurenpallet op voorbij drijvende mist.

25th floor : Uit de mist doemt een houterige figuur op die onze zielen teistert met chaotische klanken. Na dit ‘out of this world’ reispasje geconsumeerd te hebben is er ineens :

Gaia : de ultieme harmonie spreidt haar vleugels over onze verwarde hoofden. Oorstrelende keyboards van Waldemar Sorychta vormen het deken dat ons liefdevol toedekt en heel het nummer draagt. De stem van John klinkt hier scherper

Laat je meevoeren op de golven van dit heerlijke lied dat gitaarwerk bevat om meteen hoog boven de wolken in vervoering te zweven. Oplettende luisteraars zullen hier natuurlijk de verwantschap met ene natuur- en dierenorganisatie bemerken. De tekst is dan ook een betoog tot behoud van onze kwetsbare planeet. Dit zou hun lijflied moeten zijn !!

Visionaire : I count the stars in my hands. And dream myself strong. Dit is muziek waar je kracht uit kan putten. Er gaat zo’n harmonie van uit dat je positivisme een nieuwe start kan nemen. Onweer vormt het outro.

Kaleidoscope : Afwachtende gitaarklanken vormen een instrumentaal intermezzo.

Do you dream of me ? Om dan over te gaan in een liefdeslied met heldere gitaarklanken alsof men de oprechtheid wil onderlijnen. Hier merk je dat John ook mooi en gevoelig kan zingen. Let op de finesse van dit nummer : halverwege horen we een orgie van ritmische drums en jazzy gitaar.

Planets : Omdat het aardse leven niet altijd beantwoord aan de geestelijke verlangens vliegen nu de planeten aan je voorbij in de mist der tijden. Live kwam de idee aan Pink Floyd het meest naar voren in deze song want kosmische dia’s werden versierd met door merg en been gaande Gilmouriaanse gitaarklanken om dan een toetsentapijt te weven waar je zelfs nuchter op naar andere oorden zweeft.

A pocket size sun : Een buitenbeentje om af te sluiten en volgens John Edlund de tendens van volgende creaties. De achterban zal slikken, enige koelte overheerst de warmte die de CD verder uitstraalt, maar ik hou van de dissonante klanken en de sfeer van Tiamat blijft behouden.

Nadat de laatste noot is weggestorven zit ik voldaan voor me uit te staren en besef dat ik op de laatste dag van het jaar de CD van 1994 heb beluisterd. Isn’t life strange ???