|
Ik heb nooit goed
begrepen waarom men tribute albums opneemt. Ik ken trouwens weinig
tribute cd’s die echt de moeite zijn. Ofwel leunen de opnames te
dicht bij het origineel ofwel kunnen de opnames er in het geheel
niet aan tippen. Zelden voegen zulke covers, want meer dan covers
zijn het natuurlijk niet, iets toe aan het origineel. De kans dat
zulke betere covers dan nog op een tribute verzamel cd staan
is heel klein om niet te zeggen bijna te verwaarlozen. Natuurlijk is
het altijd wel leuk om al eens een goed gebrachte cover door een
andere band live te horen spelen en misschien is het hier en daar al
eens fijn om zo een cover als bonus op een artiest zijn eigen album
te vinden, maar daar houdt het dan mee op. Als je de muziek van een
bepaalde artiest graag hoort koop je beter het origineel, desnoods
als best of…
Deze Blackmore's
Castle - A Tribute To Deep Purple & Rainbow Volume II is niet anders
als hierboven aangehaald. Je moet natuurlijk al van goede huize
komen om nog iets te kunnen toevoegen aan de muziek van Blackmore en
zijn kompanen. Ik zal het dus houden op de eervolle vermeldingen en
de miskleunen, want geen enkele versie behoort tot de categorie
‘dit is beter dan het origineel’.
-
Domain:
Stormbringer: Goede verdienstelijke versie. Bijzonder powerful.
-
Michael Harris:
Lady Of The Lake: Zeer goede versie met een bijzondere pluim voor
de zang die zeer goed lijkt op Ronnie James Dio!
-
Dogpound: Mary
Long: Geen opmerkingen.
-
Orion Riders:
Burn: Zou een hedendaagse Deep Purple nu zo klinken? Ik denk het
niet. Powermetal versie. Overdreven!
-
Daniel Flores &
Friends: Surrender: Iets steviger versie dan die van Rainbow.
-
Baltimoore:
Kill The King: Muzikaal nogal goed, maar qua zang ver onder het
niveau.
-
Rolf Munkes /
Gerald Kloos: All Night Long: Slecht bewerkte, afgehaspelde versie. Een miskleun.
-
Man Of Fire:
Maybe I’m A Leo: Origineel van ver maar ver van het origineel.
-
Chris Catena:
Mistreated: Redelijk gezongen, maar muzikaal niet zo goed.
-
House Of
Shakira: Starstruck: Redelijk goede versie.
-
Takara: Can’t
Let You Go: Na de prachtige orgelintro een schitterende versie van
dit Rainbow nummer, de stem had iets beter gekund.
-
Chris Heaven:
Soldier Of Fortune: Zeer gedurfd om zo een song te coveren. Niet
slecht gezongen maar toch niet goed genoeg. De solo is ronduit
slecht.
Deze
tribute cd is dus weer één van de honderd in een dozijn. Alleen voor
de die-hard fans van zowel Blackmore of van één van de bands die
hier zijn beste beentje voorzet. De andere muziekliefhebbers
kunnen beter een echt Blackmore album kopen! |
