|
“Tell me, do you have a reum?”
“I do not know what a ‘reum’ is.
“… Zimmer.”
“Ah, a room.”
“That’s what I have been saying, you idiot! Reum.”
Dit is één van
de grappigste filmscenes ooit. In de Pink Pantherfilms, zet
Peter Sellers de ultieme parodie neer van de Fransman die Engels
probeert te spreken. Enorm vermakelijk, ik lach nog luidop elke keer
ik ernaar kijk.
Maar het is
moeilijk om een rockzanger serieus te nemen die klinkt als Inspector
Clouseau himself, en ik vrees dat dit ook geldt voor Towersounds
Christophe Lecomte. De teksten in het boekje en in de (nochtans
mooie) promobrochure zijn verder bewijs dat de groep nogal wat
moeite heeft met de Engelse taal (hoewel de songteksten vreemd
genoeg niet zo slecht zijn). Een goede raad, jongens: blijf aan dat
accent werken en laat iemand die promoteksten nakijken.
Maar het is
niet allemaal slecht nieuws.
Towersound
werd opgericht in 2000 door de broers Jean-Christophe (Jon) and
Laurent (Lonn) Lecomte. Een jaartje later voegde ook jongere broer
Florian (Flo) zich bij de band. De naam verwijst naar de toren aan
hun oude woning in de Cantal-regio in Frankrijk. Ze begonnen als een
progressieve rockband, maar hun muziek evolueerde naar de melodieuze
heavy/power metal die ze vandaag spelen.
Het goede
nieuws is dat deze plaat helemaal niet slecht is. Meer nog: het is
een groeier. Aanvankelijk lijkt dit een net-niet-professioneel
product te zijn. De productie, songwriting, uitvoering,… het is
allemaal vrij primair. Maar na een tijdje komt het allemaal over als
een eerlijk, zelfs lichtjes naïef muziekwerkje, dat ik meer
apprecieer elke keer ik ernaar luister. De jongens zijn goede
muzikanten, en ik ben vooral onder de indruk van Lonns zeer
melodieuze gitaarsolo’s. En hoewel Jon niet bepaald een wereldzanger
is, en zijn bereik nogal beperkt is, hou ik wel van die wat ruwe
stem.
Ik vind niet
dat power metal hen het best ligt, maar Towersounds muziek is veel
meer dan dat: er is heel wat variatie, met invloeden van classic
rock, 80’s metal, klassieke muziek en een gezonde dosis prog metal.
Het album
start met een bombastisch intro, “Prelude To The Tale Of…”, dat
overgaat is het sterke titelnummer. “Shine Over Me” is een
fantastisch melodieus nummer, met een paar schitterende
gitaarsolo’s. Er is ook “Enchented Alloy, een rijkelijk
georchestreerd neo-klassiek nummer dat een Malmsteen-invloed
toont. De betoverende orkestrale ballad “My Wild Rose” en nog zo’n
absoluut hoogtepunt. Maar het echte meesterwerkje op de plaat is het
progressieve “Final March, Last War”, een meer dan 12-minuten
durende epic die alles heeft: krachtige metal, melodieuze stukken,
koorgezangen, orkestrale delen, klassieke intermezzo’s,… geweldig!
Een leuke
verrassing, deze “Towersound”. Het is overduidelijk dat het muzikale
hart van deze drie broers op de juiste plaats zit. Zelfs als ik een
volledig punt afhoud voor het povere taalgebruik, blijft dit nog een
solide 8 op 10. Hopelijk voor de jongens brengt de release op
vrijdag 13 (!) mei hen geluk. |
