Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium

SPIRITUAL BEGGARS: Demons

Release

Style

Wanneer ik ‘Demons’ beluister, begrijp ik meteen weer wat me bezielde om destijds gewoon de trein te nemen naar een Spiritual Beggars concert zonder de garantie te hebben dat ik ook zou terug geraken. Man, man, wat een fantastische muziek maken ze daar in Zweden, al meer dan twaalf jaar lang nu. En in wisselende bezettingen. Misschien is de band in de loop der jaren wat minder fel geworden, maar dit is het soort heavy rock om uit je dak te gaan en even alle zorgen te vergeten, terwijl ontroerende momenten van introspectie ook niet ontbreken. De band ontstond destijds toen gitarist Michael Amott Carcass verliet en de wereld verblijdde met een stomende stoner rock aanpak, een hele ommezwaai na de technische death metal van Carcass. Dat geluid werd op elk album geperfectioneerd en heden kunnen we spreken van een band die de energie van de moderne tijd koppelt aan de pure begeestering van vroeger. Fans van een vroege Deep Purple bijvoorbeeld gaan hun oren niet geloven en het gitaarwerk met overmatige ruimtelijke vervorming en wah wah is verwant met de magie van Jimi Hendrix. ‘Demons’ is ook een erg organisch klinkend album geworden, het vangt de live uitstraling van de band in een studio omgeving. JB als zanger, die zijn intrede maakte op het vorige album ‘On Fire’, is een fantastisch boegbeeld. Hij klinkt rauw als het moet, maar tovert kippenvel tevoorschijn wanneer hij in een nummer als ‘No One Heard’ zijn melancholieke zijde toont. Bassist Sharlee D’Angelo (Arch Enemy, Mercyful Fate) is nieuw en van Opeth kennen we toetsenist Per Wiberg. Bij de productie treffen we ook de bekende naam van Fred Nordström alweer.

Het intro maakt al meteen duidelijk dat we hier met hoge kwaliteit te maken hebben. “Zo’n simpel intro?” hoor ik de twijfelaars mompelen… ja zo’n kort intro… luister maar naar die steengroeven riffs en de epische melodie die daar bovenop gespalkt wordt. Drumgeroffel wekt verwachtingen en dan schiet de band uit zijn sloffen in ‘Throwing Your Life Away’ met lekker vunzige zang, ronkende bas en groovende riffs. De refreinen zijn onomstootbaar Spiritual Beggars en dus nodigen ze uit tot meebrullen (of tenminste mee neuriën bij de meer bezadigde lui). De zompige riff structuur mankeert nergens aan kracht of snelheid en magnifieke jaren zeventig gitaarsolo’s met die traan in de rechter ooghoek passeren de revue voor men zich weer met volle kracht op het bijna luchtige refrein werpt. Stevige rockers als ‘Salt In Your Wounds’ en ‘One Man Army’ (met een bekend klinkend gitaarloopje dat synchroon met de zang verloopt) vervolgen het feest.

Maar niet alleen in groovende rock nummers zijn de spirituele bedelaars een topband. Het mid tempo ‘Through The Halls’ bewijst dat de Zweden ook in kalmere nummers tot op het bot gaan. Neem alleen maar de gevoelige zang waar het sentiment van af druipt. Maar nimmer goedkope romantiek, altijd beschouwingen die men kan omschrijven als het likken van de wonden door een intensief leven. Jezus, wat een wereldzanger is JB! En ik die dacht dat Spice zo goed als onvervangbaar was. Een ander hoogtepunt is ‘Dying Every Day’. Het opent vrijmoedig met een wah wah gitaarintro, swingt als een tiet en refereert gitaar gewijs aan de ‘late’ Jimi Hendrix. Het heeft een stuwend ritme en freakt volop uit (met dat onweerstaanbaar orgel – hallo Deep Purple), maar kent ook adembenemend gitaarsolowerk en JB komt plots heel emotioneel uit de hoek. Een knaller die alle ingrediënten voor een klassieker in zich heeft. ‘In My Blood’ is zonder twijfel het hardste nummer van de cd en er wordt afgesloten met een toonbeeld van diepe gevoelens. In ‘No One Heard’ zingt JB zoals Kitchen Of Insanity. Als deze vergelijking op niets slaat omdat niemand Kitchen Of Insanity kent, wil ik graag een tweede poging tot vergelijk wagen: de sfeer van het nummer ‘Easy’ van Faith No More (qua zang). Kijk vooral uit naar de speciale editie, want die bevat een bonus cd met acht nummers live in Tokyo (april 2003).

Een cd bespreken als ‘Demons’ maakt van recenseren een verheven gebeurtenis. Ik ben alleen verbaasd dat men pas nu het tijdloze karakter van de band volledig accentueert. Laat me nog even verder dromen: is er op aarde geen festival goeroe die een happening kan organiseren met Spiritual Beggars, Grand Magus, Kayser, Orange Goblin, The Mushroom River Band, The Mighty Nimbus en The Awesome Machine op de affiche?

Musicians

Michael Amott: guitar
JB: vocals
Sharlee D’Angelo: bass
Per Wiberg: keyboards
Ludwig Witt: drums

Inner Strength (intro) (1’19’’)
Throwing Your Life Away (3’33’’)
Salt In Your Wounds (3’20’’)
One Man Army (3’57’’)
Through The Halls (5’09’’)
Treading Water (3’33’’)
Dying Every Day (5’45’’)
Born To Die (4’34’’)
Born To Die (reprise) (1’22’’)
In My Blood (4’13’’)
Elusive (3’34’’)
Sleeping With One Eye Open (3’44’’)
No One Heard (5’02’’)

Spiritual Beggars (1994)
Another Way To Shine (1996)
Mantra III (1998)
Ad Astra (1999)
On Fire (2002)
Demons (2005)

Website in order to promote heavy-metal & hard-rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Metal-Nose and copyright protected.

Last updated: 09/07/2005 .
All rights reserved. Copyright © Metal-Nose 20/05/2004.
www.metal-nose.org