|
Society 1 bestaat uit vier opstandige, jonge ettertjes die ervan
houden tegen de heilige huisjes van de brave burger aan te schoppen
en noemen hun muziek dan ook met overtuiging shock rock. Nieuw is
dit allerminst want ook in het verleden telde de rockscene een
aantal bands die op de een of andere manier controversieel waren,
zoals The Doors, Alice Cooper, Kiss, Jane’s Addiction en Marilyn
Manson. Dat het een huidige trend is om alles nog wat extremer door
te trekken zal niemand ontgaan zijn. Zo liet zanger Matt Zane van
zich spreken door tijdens een concert in LA’s Key Club 30ft boven de
grond te bengelen aan zes vleeshaken in zijn rug. Of dit allemaal
nodig is laten we even in het midden en laat ons het eens hebben
over de muziek die deze sensatiegeile makkers maken.
Daar zit meer in dat we aanvankelijk vermoeden. Opener ‘It isn’t me’
is een thrash metal brok met weinig meer om het lijf dan lekker
kabaal maken, maar het grungy ‘Let me Love’ toont al een heel andere
zijde. De lange uithalen in de zang doen me denken aan bands als
Alice In Chains en Stone Temple Pilots en het nummer bevat lekker
groovy gitaarwerk. Er staan heus wel een aantal nummers op die we
best omschrijven als gebalde aderlatingen van geweld en in deze
passeren flarden Slipknot en Soulfly de revue. ‘No Father’ is dan
weer licht hees gezongen trage grunge, of laat ons het gedreven
Amerikaanse rock noemen. De nieuwe meezinger ten huize Gothica is
‘Touch A Girl’ dat met zijn kernzin ‘I want to fuck the world’
toelaat om eens lekker puberaal tekeer te gaan. Opmerkelijke
rustpunten zijn verder ‘Realms Of Bliss’ dat bijna dezelfde impact
heeft als Pantera’s cover van ‘Planet Caravan’ temidden van het
geweld. Dit lieflijke moment is maar schijn, want men kan niet naast
de scherpe tekst luisteren. Dat is de sterkte van de band, zelfs
wanneer ze ogenschijnlijk vredig zijn is daar nog dat angeltje. In
‘I Love Her’ heeft men duidelijk naar Type O’Negative geluisterd. De
vervormde gitaarsolo ‘Enraptured’ draagt de sporen van gitaarhelden
Hendrix en Van Halen (kijk maar naar de titel). Naast de slimme pose
van de band heeft ie duidelijk ook nog muzikaal iets te bieden en
dat is verrassende diversiteit. |
