|
Goed, hoe
subtiel kan een titel zijn? Het moge duidelijk zijn dat Room V een
verwijzing is naar het vijfde studio album van het Amerikaans Shadow
Gallery. Maar het is ook het eerste album…bij InsideOut Music. Na
vier albums bij Magna Carta uitgebracht te hebben, komt vier jaar na
hun laatste album, Legacy, het nieuwe werk uit op een nieuw label.
Om alles nog
wat ingewikkelder te maken, Room V is een voortzetting van het album
Tyranny, uit 1998! Op dit album, staan Act I & II, en Room V biedt
nu Act III & IV, wederom verdeelt over 14 tracks, net als op Tyranny.
Het verhaal pakt de draad op 8 uur na het eind van Tyranny, aldus de
bijgevoegde pers bio. Helaas zitten er geen teksten bij de promo, en
ook op de website zijn ze nog niet geplaatst, dus ik moet het even
alleen met de muziek doen. Maar dat is helemaal niet erg, want er
staat ruim 75 minuten prog metal van de bovenste plank op dit
schijfje, dus daar kunnen we nog wel even van genieten.
Hoewel het een
concept album is, lopen niet alle nummers in elkaar over, maar staan
redelijk op zichzelf. De afwisseling op het album zorgt voor de
juiste atmosfeer, waarbij de band het spectrum van de progressieve
metal volledig benut, door er de nodige sferische momenten in te
verwerken. De meerstemmige zang, geeft het album toch meer een prog
rock tintje, met uitstapjes naar de zwaardere kant van de metal. Als
je de opener, ‘Manhunt’ neemt, hoor je snelle drums, pompende bas en
vette gitaarriffs, maar het volgende numer, ‘Comfort Me’, laat juist
weer piano klanken horen. In dit nummer horen we ook een oude
bekende: Laura Jaeger, die ook op Tyranny meezong, zingt ook hier
weer een duet met Mike Baker.
De band neemt
goed de tijd om de nummers uit te werken, zodat het ook de nodige
rust uitstraalt en de band je laat genieten van heel wat
instrumentale stukken. Luister bijvoorbeeld eens naar ‘Birth of a
Daughter’ / ‘Death of a Mother’, twee redelijk korte instrumentale
nummers van rond de twee minuten, maar oh, wat zijn ze mooi! Dit is
Sahdow Gallery op haar best! Een superstrakke ritme sectie en dan
die prachtige gitaarsolos!
Act IV opent
eveneens met een schitterend instrumentaal nummer, ‘Seven Years’, en
zet de trant gewoon voort. Gelukkig komt in ‘Torn’ de zang weer
terug, want Mike Baker is wel een geweldige zanger. Zijn stem bevat
zoveel emotie, wat goed ondersteunt wordt door het trio Allman –
Cadden-James – Wehrkamp, vooral in dit nummer. ‘The Archer of Ben
Salem’ is één van mijn favoriete nummers, omdat er goed de vaart in
zit, het wordt wat ‘donkerder’ gezongen, met een lekker stevig
gitaargeluid, waarbij Wehrkamp er lustig op los soleert.
Ik weet niet
of het titelnummer ook het magnum opus van het album is, maar ik
vindt dat ik dit nummer niet buiten de bespreking kan houden. Het is
een goed nummer, maar de harmonie zang, geeft het een zoet randje,
terwijl het muzikaal een donker nummer is, met de dreunende ritme
sectie, en ook hier weer het nodige soleer geweld, wat de zoete zang
gelukkig compenseert. Ten slotte eindigt het album bij ‘Rain’, een
prima slotnummer, waarbij het Shadow Gallery geluid nog lang zal
naklinken in je hoofd.
Tsja, en
dan de conclusie…Wat zal ik zeggen over het album? Weinig maar, denk
ik. Laat de muziek maar voor zichzelf spreken. Wat mij betreft is
het zeker een aanrader. Wat zeker een idee is, is Tyranny en Room V
eens achter elkaar af te spelen, dan heb je het hele plaatje en kun
je zeker horen wat een absolute top band Shadow Gallery is. En nu
maar hopen dat we niet weer 4 jaar moeten wachten op een volgend
album. |
