|
Hoewel je het
misschien niet helemaal verwacht, is het recenseren van CD’s niet
altijd zo leuk als je zou denken. Het is niet zo dat ik nu alleen
maar stapels leuke en mooie CD’s krijg, voor zover je al van stapels
kan spreken. Nee, eerlijk gezegd is het meeste van een kwaliteit dat
ik ze een aantal keer beluister voor de recensie en dat ze dan
vervolgens de kast ingaan, om er waarschijnlijk niet meer uit te
komen. Maar soms krijg je een album toegestuurd, wat je doet
beseffen dat dit nu de reden is dat je dit doet.
Zo kreeg ik
een tijd geleden het album ‘Shade of Fate’ van de band Pantommind in
handen. Mooie hoes, dus maar eens opzetten, dacht ik. En toen kwam
de verassing….want dit was verrekte goeie muziek! Dus meteen de
bijgeleverde bio erbij gepakt om te zien met wie we van doen hebben.
Pantommind blijkt een Bulgaarse band te zijn en die kom je toch niet
elke dag tegen! En ‘Shade of Fate’ is hun tweede werk. Het schijnt
dat de band al tien jaar actief is, maar aangezien er in hun
thuisland geen bijzondere markt is, waren ze erg beperkt. Hun debuut
album, ‘Farewell’ uit 1999, hebben ze dan ook in eigen beheer
uitgebracht. Maar nu hebben ze een deal met het Italiaanse Lucretia
Records, en kunnen wij eindelijk genieten van de kwaliteit van deze
band.
‘Shade of Fate’
is een prog metal album, zoals een prog metal album behoort te zijn!
Meteen bij de opener en titel song ‘Shade of Fate’ weet je dat je
met een absolute top band van doen hebt. Dit nummer opent met vette
keyboards en lekkere crunchy gitaren. En op het moment dat Ivan zijn
strot open trekt weet je het zeker: dit is een geweldige zanger,
krachtig en vol van passie. De hele band klinkt zeer strak en hecht
en ze weten gelukkig de vele clichés’s te vermijden, waardoor het
album fris en origineel klinkt.
Nu zullen er
altijd mensen zijn die elke prog metal band met Dream Theater of
Queensrÿche gaan vergelijken en dan roepen dat het klonen of
na-apers zijn. Tegen die mensen wil ik zeggen: niet zeuren, geniet
gewoon eens van goeie muziek. Pantommind is absoluut geen kloon van
welke band maar ook. Tuurlijk, je zal er altijd wel een keer een
stukje Dream Theater of zo in horen. Maar Shade of Fate staat
volledig op eigen benen en dat gaat de heren zeer goed af.
De muziek is
gedreven en het plezier van de band straalt af van de muziek. Ik ben
zeer onder de indruk van Tony Ivan, zeker één van de betere zangers
die ik de afgelopen tijd heb gehoord. Ik heb al gesproken over de
vette keyboard sound, deze is in de eerste plaats afkomstig van
Sunny X. Zijn talent komt vooral naar voren in het nummer ‘Closer to
You’, wat begint met een zacht piano, en dan overgaat in een prima
prog metal nummer, waarbij de toon weer naar synth geluiden wordt
verlegd. Hoewel dit een sterk nummer is, kan ik niet zeggen dat het
mijn favoriet is. Sterker nog, ik heb helemaal geen favoriete
nummers op dit album...om de simpele reden dat het hele album van
een dermate hoge kwaliteit is, dat het hele album mijn favoriet is!
Eén nummer wat
wel opvalt, is het korte ‘Trace to Find’, wat bijna akoestisch
gebracht wordt. Hier laten gitaristen Pete Christ en Peter Vichew
zien dat ze zowel lekker rustig als heavy en ruig kunnen spelen. Hun
gitaarwerk staat als een huis, met vette solo’s en cruchy riffs. Dit
ondersteunt door het sublieme basspel van Dido en de drums van Drago,
geeft een sound met veel body.
We kunnen er
nog lang over door praten, maar dat heeft verder weinig zin. Shade
of Fate is een plaat die je moet beluisteren en dan ervaar je de
hoge kwaliteit van deze band. Het album geeft mij, zelfs na diverse
luisterbeurten, nog steeds hetzelfde gevoel dat ik had, toen ik
Ripples in Time van Chromeshift beluisterde: kippevel!
Dus, wacht
niet langer en zorg dat je dit album zo snel mogelijk in handen
krijgt. Vanaf nu staat de Bulgaarse prog metal scène op de kaart en
zal niet meer genegeerd worden. Want Shade of Fate van Pantommind
kan zonder schroom geplaatst worden tussen de albums van Dream
Theater, Queensrÿche of Fates Warning, sterker nog, daar hoort deze
band thuis. |
