|
Het moet voor
een artiest heel bevredigend zijn om zich op te sluiten en zowat
helemaal op z’n eentje een hele cd te creëren: schrijven, spelen,
zingen, produceren,… Amerikaan Ant Graham is zo iemand die dat heeft
klaargespeeld.
Graham voegde
zich in 1991 bij de gothic rock formatie Mime Of Sin And Repent
als gitarist. Hij bleef echter niet erg lang bij de band en de
komende jaren liet hij de gitaar links liggen en besteedde hij zijn
tijd aan het bestuderen van MIDI op de PC. Nadat hij de gitaar
opnieuw oppikte, werd hij gitarist bij Christus And The
Cosmonaughts in 2000, en hij kreeg de gelegenheid om een
soloalbum op te nemen, “The Art Of Falling Forward”, dat hij
uitbracht onder de naam noise626. Hij begon ook live op te
treden als éénmansband. “A Thin Cold Line” is zijn tweede album.
The Cure
meets Pink Floyd meets Bauhaus meets Bowie; dat
is wellicht de beste manier om de muziek van noise626 te
omschrijven. Er zijn best een paar interessante nummers: o.a. het
trage titelnummer, waarop Grahams zang erg goed klinkt. Het Bowie-achtige
“The Breaking” is ook intrigerend. Op “Light Goes To Dark” hoor je
opnieuw Bowie en de Floyd- en Peter Gabriel-
invloeden. De tragere nummers zijn dan ook de beste stukken van de
plaat: rijke klankentapijten gecreëerd met synthesizers en
akoestische en elektrische gitaar. De Floydiaanse solo’s
klinken heel knap. Maar zogauw het computer’lawaai’ inzet, raakt
Graham me kwijt: gecomputeriseerde drums, repetitieve ritmes en
harde synthklanken; ik vrees dat ik hier niet wild van ben. Met een
echte band en wat meer ‘echte’ instrumenten zou dit best heel goed
kunnen klinken, maar zo zegt het me niet veel.
Hoewel er een
aantal zeer mooie momenten op deze cd staan, zie ik noise626
nog geen hoge ogen gooien. Duidelijk een plaat voor een select
publiek. |
