|
Een
debuut van een Franse band op een nieuw label Replica (ex NTS). Maar
in deze band treffen we toch bekende en geroutineerde muzikanten
aan. Patrice Guers beroert ook de bas in Rhapsody en gitarist
Dominique Lourquin heeft eveneens een verleden in de Italiaanse film
score metal band. Maar de muziek van Inner Visions heeft verder geen
raakvlakken met Rhapsody.
Na
een intro (muziekdoosje en toetsen) gaat ‘Big Brother’ van start met
stevige staccato ritmes. Het is een up-tempo progressief getint
nummer, waar de drums hard in de mix staan en de toetsen constant
aanwezig zijn. Die toetsen zijn trouwens over heel de lijn prominent
aanwezig. Zanger Julien Jacquemond zingt vrij beheerst, de hoge
uithalen als de uitglijder in ‘When We’ll Be Kings’ kan hij beter
achterwege laten. Heel het album valt het schitterend gitaarwerk op
van Lourquin.
Zinnen worden geregeld gevolgd door koortjes. ‘Eliminate’ heeft een
fraai begin met tokkelende piano en mondt uit in snelle power metal.
Zeker niet slecht, maar toch constateer ik een zekere
bloedeloosheid. Als ik naar Inner Visions luister, heb ik het gevoel
dat ik dit allemaal al zo dikwijls gehoord heb en de band mist het
magische vernuft om juist dat extra in de composities te verwerken
zodat de boel blijft boeien. Wel blijkt een grote bekwaamheid van de
muzikanten. Het instrumentale ‘Maze Of Nowhere’ laat horen waar de
band toe in staat is. Knappe gitaarsolo en charmante basloopjes.
Hier is wat meer ruimte gelaten voor de ontplooiing van de kundige
muzikanten. Misschien zingt Jacquemond wel een beetje te nonchalant
en oppervlakkig en speelt dat me parten op de duur. Feit is dat
‘Control The Past’ ons leert dat een aantal kundige muzikanten nog
geen zekerheid zijn voor een album vol beklijvende nummers. |
