|
Carry On, carry On
The chanting has begun
A hymn of fame and glory forever
And ride on, ride on
In union we are strong
A symphony for freedom and glory
Kan je ze je
al voorstellen? De machtige krijgers die triomfantelijk marcheren op
het slagveld? Al zingend en hun overwinning vierend? Gebruik de
muziek van Freedom Call als soundtrack en ik weet zeker dat
het zal lukken. Je kan dit niet echt serieus nemen, en als je er
niet in thuis bent, zal je ineenkrimpen wanneer je de teksten hoort.
Maar je kan niet ontkennen dat dit soort overwinningsgezangen iets
onweerstaanbaars hebben.
Wat het genre
betreft, kan je Freedom Call gerust vergelijken met
landgenoten Edguy, Blind Guardian, Gamma Ray &
Helloween en groepen als Hammerfall. Freedom Call is
misschien niet de meest heavy of de opvallendste van deze bands,
maar ik ben er zeker van dat de meeste power metal fans hiervan
zullen genieten.
Het gitaarspel
is uitstekend. In heel wat metal lijkt het belangrijkste doel zoveel
mogelijk noten te spelen, maar dat geldt zeker niet voor Freedom
Call. De solo’s worden gespeeld met heel wat aandacht voor
melodie en toon. De toetsen zijn vrij prominent aanwezig voor een
metalband; vrij simplistisch maar efficiënt. En ik hou van de drums:
met uitzondering van een paar nummers, gebruikt de band niet dat
machinegeweer-achtig drumspel –waar ik niet van hou- maar een
krachtig, meer klassiek geluid.
Het album
start met “Mother Earth”, dat vreemd genoeg geen voorbeeld is van de
epische metal die de band meestal speelt. Toch is het één van de
betere nummers van de plaat, met uitstekende zang, knap gitaarwerk
en atmosferische toetsen. “The Rhythm Of Life” (een beetje
Scorpions-achtig) en “Starlight” zijn van hetzelfde hout
gesneden. Ja, Freedom Call weet de muziek net genoeg te
variëren om interessant te blijven. Bij de oorlogsgezangen horen
“Carry On”, “High Enough”, “Starchild” en “Kings & Queens”.
“Hero Nation”
bevat knappe vocalen en doet me een beetje aan
Arjen Lucassens Star One project denken. De beste nummers
zijn het aanstekelijke “Hunting High And Low” en de titeltrack, die
heel traag start en uitgroeit tot epische proporties.
Een heel
leuk album, dat aantoont dat Freedom Call moeiteloos een
plaats verdient naast hun eerder genoemde, bekendere landgenoten. |
