|
Toen Peter Evrard Idool 2003 won was iedereen die
echt met ‘muziek’ bezig is aangenaam verrast. De vraag was echter
niet: “Hoe kan iemand zoals Peter zo een programma winnen?” Maar:
“Gaat hij ook cd’s verkopen?” Dat was de enige vraag die de
platenfirma zich stelde. Blijkbaar verkocht Peter niet genoeg en dus
brengt Peter zijn nieuwste cd in eigen beheer uit en doet zijn oude
platenfirma alleen nog maar de distributie. Wij zijn echter nooit in
verkoopcijfers geïnteresseerd maar alleen in de muziek. Is deze cd
het kopen waard of niet?
Werden er op
Rhubarb nog toegevingen gedaan aan het commerciële belang,
dan kan je stellen dat op Radio Honolulu dit veel minder het
geval is. Voor alle duidelijkheid
Rhubarb was een goede cd maar bleek toch niet echt Peter’s
ding te zijn. Is Radio Honolulu dit wel?
Na een onnozele jingle (“Radio Honolulu”) gaat
het album meteen van start met het eerste Grunge nummer. Dat Nirvana
één van de grote voorbeelden van Peter is, wisten we al en dit is
opnieuw duidelijk. Ook het volgende nummer is een Nirvana-achtige
song en het is zeker niet het laatste. Gelukkig vormen de
akoestische songs een aangename afwisseling met het Grunge geweld.
De nieuwste singel “Deaf Dumb Blind” heeft neo-punk invloeden zoals
we terug vinden bij onder andere Offspring. Op het globale album
zijn ook sporen van Metallica en Nickelback te herkennen maar nieuw
zijn de Thrash tonen die sporadisch vanaf het 9de nummer
zijn waar te nemen. Eigenaardig genoeg begint het album ook pas
vanaf dit nummer echt interessant te worden. De beste nummers zijn
zonder twijfel “Leap Of Faith”, “Mud” en “Avalanche”. Deze songs
zijn zeer gevarieerd met allerhande invloeden, zonder te verzanden
in onzinnig lawaai. De Thrash invloeden maken hier dus het verschil.
In “Avalanche” zijn zelfs Pain Of Salvation trekjes te ontdekken. De
‘Flikken song’ “Let Me Take You Through The Night” kan je hier in
een akoestische versie vinden, spijtig, want ik dacht dat ik ooit na
een aflevering van de serie een zeer goede elektrische versie had
gehoord. Het album eindigt even onnozel als het begint namelijk met
een geluid dat naar Honolulu refereert in dit geval de zeebranding.
Wat ons ineens bij de hoes brengt die zeker meedingt naar de prijs
voor de afgrijselijkste en minst geïnspireerde hoes van 2005.
Al bij al zijn er spijtig genoeg te weinig songs van het kaliber
“Leap Of Faith”, “Mud” en “Avalanche”. Toch kan je stellen dat
Radio Honolulu meer Peter’s cd is dan
Rhubarb. Ondanks het potentieel is er echter te weinig
evenwichtigheid en was
Rhubarb als totaal cd net iets beter! Dit neemt
echter niet weg dat er supersongs op Radio Honolulu staan
maar of deze songs dit album zullen doen verkopen betwijfel ik... |
