|
Afkomstig van Memphis, Tennessee, heeft Epoch Of Unlight me
aangenaam verrast met hun derde album ‘The Continuum Hypothesis’. De
band musiceert al samen sinds 1990, aanvankelijk onder andere namen.
Na enkele demo’s worden ze in 1998 getekend door The End Records.
Een eerste volledig album ‘What Will Be Has Been’ wordt goed
ontvangen, waarna een tour met Dimmu Borgir en Samael volgt in de
Verenigde Staten. Het tweede album ‘Caught In The Unlight’ laat een
band horen die technisch gegroeid is, maar hun death/black metal
blijft opsmukken met melodieuze gitaarpartijen.
Het derde album, waar we het hier over hebben, heeft deze stijl nog
geperfectioneerd. Het is het debuut voor de nieuwe zanger B.J. Cook
(aka Lord Hellspawn, afkomstig van Fall Empire uit Arkansas) en zijn
krijsende thrash vocalen zijn best vergelijkbaar met de volumineuze
strot van Tomas Lindberg van At The Gates. Het album biedt ons elf
flink doorjakkerende songs, dooraderd met onvermoeibaar gitaarwerk.
Dit rifforama verveelt echter geen moment, daarvoor zijn er tal van
tempowisselingen en verrassende stukjes ingebouwd. Luister naar
‘Aberrant Shadows’ dat eerst black metal polka ritmes hanteert, maar
uitvloeit in een knappe trage gitaarsolo. Of de gesproken fragmenten
in ‘Argentum Era Secui Duos’ waar men zich tevens waagt aan wat
‘normale’ zang. Bovendien zijn de teksten niet van een banaal metal
vocabularium voorzien, maar handelen zij over spirituele en
filosofische onderwerpen. Deze sonische stormaanval is een
intelligente uiting van creativiteit. Een schitterende death/black
metal plaat die beter wordt hoe vaker je hem draait. |
