DREAM THEATER: Octavarium

Choice Of The Month July 2005
Cover	Release	Style
	2005	progressive rock/metal
	Label
	Atlantic Records
	Website
	www.dreamtheater.net
	Contact

	Playing Time	Cat. N°
	75:44	-
	Review by	Rating
	Claude	10/10
english	Review
Dream Theater is een groep die niemand onberoerd laat, zowel in positieve als in negatieve zin. Zo was hun laatste album ‘Train of Thoughts’ vaak onderwerp van discussie, niet in het minst omdat de muziek bijwijlen keihard was en derhalve soms neigde naar metal. Daarom hebben heel wat progfans van destijds afgehaakt, misschien ook al na nummers als ‘The Glass Prison’ van Six Degrees of Inner Turbulence. Maar laat er geen misverstand over bestaan, ‘Octavarium’ zal door heel wat muziekliefhebbers van verschillende pluimage gesmaakt worden, ‘metal’ heeft plaats gemaakt voor een mix van alternatieve rock, symfo-progressieve rock, space rock en toch ook nog wat progmetal. Sommige nummers zijn ook behoorlijk ‘catchy’ en zouden, mits de nodige airplay, zelfs kunnen scoren in de betere hitlijsten. Niet dat het nu allemaal ineens veel te commercieel wordt, verre van, maar de heren moeten zoals iedereen ook geld verdienen, wie kan hen dat kwalijk nemen? Het lijkt er trouwens op dat ze werkelijk al hun fans deze keer ter wille wilden zijn (geen sinecure overigens), de ‘8’ nummers zijn bijzonder gevarieerd, en toch klinkt overal nog steeds de ‘echte DT-sound’ door, ondanks de referenties en invloeden van andere, al dan niet recente, groepen. Behalve de variatie zijn er echter nog enkele andere nieuwe elementen in vergelijking met de vorige albums. Vooreerst zijn de keyboards prominent aanwezig en eist Jordan Rudess deze keer een hoofdrol op (Petrucci is iets bescheidener, voor zijn doen althans), dit verklaart misschien ook al deels het progressiever karakter van dit album. Verder speelt Mike Portnoy minder zijn virtuositeit uit op de dubbele basdrum, maar tovert hij nu meer op de hihat en de cimbalen. James Labrie geeft één van zijn beste zangprestaties ooit, hij bewijst hier terecht één van de betere zangers in het circuit te zijn, alhoewel hij in het verleden vaak bekritiseerd werd. Het album zet in met enkele soundscapes, een techniek die in de meeste songs zowel aan het begin als aan het einde werd toegepast. ‘The Root of all Evil’ klinkt nog behoorlijk hard, maar is niet bepalend voor de sound van het album. Dit nummer is het vervolg van het verhaal rond de drankperikelen van Mike Portnoy (na The Glass Prison en This Dying Soul), en verschillende thema’s en riffs van vroeger zijn hier in een nieuw kleedje gestoken, zowel Rudess en Petrucci schudden hier al wat solo’s uit hun mouw. Het einde van de song op grand piano en het klokkenspel (intro van Glass Prison) is de aanzet tot de eerste (en niet de laatste) ballad. ‘The answer lies within’ is zeer ingetogen en gevoelig met een uitstekende Labrie, alvast een serieuze tegenpool van het eerste nummer. Vooral de symfonische intermezzo’s (piano en strijkers) laten me wat terugdenken aan de ballads van Electric Light Orchestra. Petrucci laat bij de intro van These Walls Formule 1-geronk uit zijn gitaar knallen, dit nummer werd bij radiostations gepromoot en is zo’n typisch ‘Dream Theater-nummer’, tegelijk melodieus en technisch perfect, een aanstekelijk refrein dat lang in je hoofd blijft hangen ( ‘Tear down these walls for me’), toegankelijke progressieve metal met een wonderschone gitaarsolo van Petrucci. Hieruit blijkt dat men minder gaat voor technisch gepingel maar eerder geopteerd wordt voor echte ‘songwriting’. Aan het einde van de song is er een indrukwekkend samenspel tussen alle instrumenten met opnieuw een symfonische ondersteuning, waarna het nummer eindigt met een indringend ‘hartslag’ en een tikkende klok ‘I walk beside you’ inluidt. Eigenlijk lijkt dit up-tempo nummer meer geschikt voor de hitlijsten, zowel qua tijdsduur als songopbouw, het refrein heeft trouwens veel weg van de aanstekelijke hits van U2, alleen zit het hier muzikaal-technisch wat beter in elkaar (met alle respect voor de Ieren). Terug tijd voor wat steviger werk moeten de heren gedacht hebben, want Panic Attack trekt weer alle registers open, alhoewel het nooit zo hard wordt als op ‘Trains of Thoughts’. Dit is een zuiver progmetal-nummer vol verrassende wendingen, breaks en tegenritmes (zoals Dream Theater ze zelf heeft uitgevonden). Rudess en Petrucci brengen om beurten hier enkele wervelende solo’s. Aan het einde van het nummer komen weer enkele verrassende ‘electronische’ soundscapes, toch ook een nieuwigheid in hun al indrukwekkend oeuvre. Mike Portnoy had op zijn eigen site al zijn bewondering voor Muse geuit en in Never Enough blijkt dat ze inderdaad goed geluisterd hebben naar Bellamy en de zijnen. Als je goed luistert naar ‘Never Enough’, dan merk je zowel de bas- en gitaarriffs, het drumpatroon en zelfs de slepende zang uit ‘Stockholm Syndrome’. Verrassend en tegelijk misschien ook een manier om het jonge volkje te bewegen, om toch maar eens ook naar een album als ‘Octavarium’ te luisteren. Wellicht zullen sommige die-hard fans nu wel beweren dat ze hun ziel verkopen en te commercieel worden, maar dit is een ijzersterk nummer, alternatieve rock overgoten met een DT-sausje. Zelfs de gitaarsolo aan het einde zou van het betere Muse-album kunnen geplukt zijn, dit is echt geen toeval. En dan moet er nog een halfuur muziek komen, de meeste andere groepen zouden op dit moment al hun inspiratie opgebruikt hebben, bij Dream Theater moet dan het beste nog komen. ‘Sacrificed Sons’ begint met allerlei stemmen en gesprekken over terroristen (zoals in ‘The Great Debate’), waarna opnieuw een emotionele ballad inzet, die echter later nog aan verschillende tempowisselingen zal onderhevig zijn. Na een viertal minuten nemen immers de ‘stuwende’ gitaren het heft in handen, maar opnieuw kan vooral Rudess hier volop zijn kans gaan en het geheel weer een ‘orchestraal’ tintje meegeven aan de ‘melodieuze’ progmetal, wat een ‘power’. Overigens valt het tegenwoordig wat moeilijker om keyboards en gitaar van elkaar te onderscheiden, het nieuwe speeltje van Rudess ‘The Continuüm Fingerboard’ kan makkelijk een gitaar vervangen. En het album eindigt met een ware epic van 24 minuten, en wat voor één. Eigenlijk kan je dit nummer indelen in 6 delen van ongeveer 4 minuten, geen idee of dit een bewuste keuze is. Het eerste deel is puur Pink Floyd uit de ‘Crazy Diamonds’-periode, daarna volgt een ballad, die wat verdergaat in Floyd-stijl maar vergeleken kan worden met de ballads van Alan Parsons Project (opnieuw schitterend en vol emotie gezongen door Labrie), het derde deel wordt ingezet door een prachtig stukje bas van Myung (ook hij is weer sterk op dreef) begeleid door Portnoy en geeft aan de ballad wat extra pigment, het vierde deel is progressieve rock van het zuiverste water met invloeden van de jaren zeventig (ook Lucy in the Sky wordt even vermeld J ), probeer zelf maar eens de referenties naar o.a. ELP, Yes en Transatlantic te vinden. En als je dacht dat ‘The flight of the Bumble Bee’ snel ging, luister dan intussen ook maar even naar de instrumentale uitspattingen rond de 17 minuten, behoorlijk indrukwekkend. Naar het einde wordt het nummer wat dreigender en heavier en gaat ook een tierende Labrie uit de bol, ogenblikkelijk daarna komt het meest symfonische stuk van het album en culmineert ‘Octavarium’ naar een absoluut hoogtepunt. De conclusie is heel simpel, dit album is een absolute must voor iedere muziekliefhebber. En door zijn variatie zou dit wel eens het meest verkochte album aller tijden voor Dream Theater kunnen worden. Criticasters zullen altijd wel commentaar hebben, maar voor mij is dit één van de betere albums, die Dream Theater ooit heeft gemaakt, en het zal mij worst wezen, indien anderen weer eens met Images&Words komen aandraven. De groep heeft een andere wending aan hun muzikale carrière gegeven en je moet ze daar volle krediet voor geven.
Musicians
James LaBrie : vocals Mike Portnoy : drums & percussion John Petrucci : guitars John Myung : bass Jordan Rudess : keyboards
Tracklist
1. The Root Of All Evil (8:39) 2. The Answer Lies Within (5:19) 3. These Walls (7:36) 4. I Walk Beside You (4:29) 5. Panic Attack (8:13) 6. Never Enough (6:46) 7. Sacrificed Sons (10:43) 8. Octavarium (23:59)


Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium