|
Dit is een
beetje een vreemde uitgave. Het is een opname van een concert uit
2002; de DVD van de show werd korte tijd later al uitgebracht. Ik
heb geen idee waarom het zo lang duurde om het op CD te zetten, maar
ik kan me moeilijk voorstellen dat er erg veel mensen echt op zaten
te wachten. Maar goed, het is een knap concert, dus ik denk dat ook
weinigen zullen klagen.
Dio’s band bestond toen uit Simon Wright (drums), Scott Warren
(keys), Jimmy Bain (bass) and Doug Aldrich (guitars).
De laatste
twee hebben ondertussen de groep verlaten, Aldrich om met een
herboren Whitesnake op pad te gaan.
Wat de setlist
betreft, heeft Dio hetzelfde probleem als veel van die
klassieke bands: ze hebben zoveel klassiekers waarvan men verwacht
dat ze gespeeld worden, dat het moeilijk is om nieuw of ander
materiaal te brengen. Er zijn zoveel nummers die ze zouden kunnen
spelen, maar toch zijn de setlists altijd heel gelijkaardig elke
keer ze spelen. Het is wat frustrerend om alweer de Rainbow-meezingers
“Man On The Silver Mountain” en “Long Live Rock And Roll” te zien
verschijnen. Ik zou doodgraag nog eens nummers als “Stargazer”,
“Kill The King”, “Gates Of Babylon” of “Tarot Woman” horen.
Toch kiest
Dio ervoor om steeds weer deze twee uitgemolken nummers te
brengen. Natuurlijk is het leuk om “Holy Diver”, “The Last In Line”,
“Don’t Talk To Strangers” en “Heaven And Hell” te horen; ze klinken
nog steeds goed. Maar ik zou toch graag eens wat ander materiaal
toegevoegd zien. Van de nieuwere songs halen enkel “Killing The
Dragon” en “Fever Dreams” het niveau van het oudere werk, dus is het
misschien nog niet zo dom van Dio om niet te veel nieuw werk
te spelen. Maar toch zou een wat fantasievollere setlist me wat
enthousiaster maken – recent heeft Dio live heel wat
interessant materiaal gebracht, dat wellicht vroeg of laat nog wel
eens op CD zal verschijnen.
Er is echter
absoluut niets mis met de uitvoering van de nummers. Ronnie James
Dio is nog steeds één van DE beste vocalisten van de planeet en zijn
muzikanten zijn –zoals altijd- uitstekend, met vooral een
indrukwekkende Aldrich.
Dit album
brengt exact wat je van Dio mag verwachten: het is oerdegelijk, maar
een beetje te voorspelbaar. |
