|
Mariner is het
verbazend sterke tweede album van de progrock band Blue Drift, die
hun debuut uitbrachten in 2003. De cd is volledig instrumentaal en
daardoor voor sommigen misschien een beetje minder toegankelijk,
maar wanneer je er een paar keer naar geluisterd hebt, zal je het
zeker gaan koesteren.
“Flight of
Doom” begint erg sterk en nodigt je uit voor een wervelende reis
door de kosmos.Dit is progressieve rock met behoorlijk stevige
ingrediënten die echter dichter aanleunen bij hard rock dan bij
metal. Het tempo wordt geregeld de hoogte ingejaagd en er zijn heel
wat tempowisselingen. Percussie en bas zijn hier zeer belangrijk en
geven de muziek een soort van adrenaline boost. De bas-riff in
“Nuclear Train” is echt geweldig!
De lead gitaar
en de synthesizers komen afwisselend op de voorgrond en maken de
sterke basis van bas en drums compleet. Progrock liefhebbers zullen
zeker plezier beleven aan dit album. De muziek is complex genoeg om
hen aan te spreken en toch weer niet te vergezocht om de meer
gematigde rock fan af te schrikken. Je herkent invloeden van Genesis
en Marillion, maar dan in een hogere versnelling. Anderzijds zitten
er ook elementen in die doen denken aan Tangerine Dream – in “Deep
Space” wordt het ritme helemaal weggelaten om plaats te maken voor
kosmische synthesizerklanken en geluiden die geïnspireerd lijken
door “On the Run” van Pink Floyd. Die vloeien over in een zachte
melodie die gedragen wordt door keyboards à la Kitaro en Jean-Michel
Jarre voordat het nummer dan eindigt in een heerlijke twee minuten
durende gitaarsolo. Op die manier is dit een heel origineel album
geworden.
“Digging for
Chance is dan weer iets helemaal anders en bevat nogal wat jazz
invloeden. Ik moet toegeven dat dit niet mijn favoriete nummer op
deze plaat is.
Maar wat kan
ik zeggen over de gitaar in “Half Light”? Dave Lodder speelt met een
bijna voorzichtige vingervlugheid en zijn broer John geeft een
prachtige, zeer complexe ondersteuning op de basgitaar. Arch toont
zijn kunnen in een korte drumsolo, wat tegenwoordig toch niet meer
zo evident is op een cd.
Het
titelnummer tenslotte is een 21 minuten durend kunstwerkje,
beginnend met piano om daarna over te vloeien in opnieuw kosmische
synthesizerklanken. De gitaar trekt het ritme in het nummer en
nodigt bas en drums uit om in te vallen. De muziek blijft zweven
tussen rock en kosmisch en kent zelfs een akoestisch moment. Het
nummer is een groots opgevatte compositie met complexe
tempowisselingen zoals Yes zo vaak heeft gedaan, zonder dat de
muziek op die van deze band lijkt.
Het
vakmanschap en de originaliteit zijn overduidelijk en de cd groeit
bij elke beluistering. Bij instrumentale cd’s van dit kaliber vraag
ik me altijd af wat het effect zou zijn als de groep een goede
zanger zou aantrekken. Het zou me niet verwonderen als Blue Drift
dan op een mooie dag een legendarische rock song zou maken. |
