|
Om
maar meteen met de deur in huis te vallen: ‘The Vermin Breed’ van
After All is een knaller met internationale allures! Nu was de
Brugse formatie al geruime tijd goed bezig, dit was te merken aan de
kwaliteitsbands uit het buitenland waar ze mee toerden, maar met hun
vijfde album gaan ze volgens mij toch al dit succes overtreffen. Na
‘Mercury Rising’ (2003) is de band een hardere koers gaan varen, en
met name de thrash metal invloeden zijn overvloedig aanwezig. Maar
wel op een zodanige manier dat je er de After All sound in blijft
horen en opgesmukt met dat onweerstaanbare en virtuoze gitaarspel
van Dries Van Damme en Christophe Depree.
Deze
ontwikkeling is niet bruusk verlopen en het gaat hen goed af. Zanger
Piet Focroul heeft altijd al een expressieve stem gehad waar de
emotie van af druipt, maar hier overtreft hij nou net even zichzelf.
Dat de band de studio introk met de befaamde producer Harris Johns
is een ander niet te onderschatten gegeven dat bijdroeg tot het
resultaat, want de man staat bekend om zijn stomende producties van
o.a. Voivod, Kreator, Helloween en Sepultura.
Voor
diegenen die After All nog niet kennen volgt hier een kleine
introductie. De band werd in 1987 opgericht door componist/gitarist
Dries Van Damme en Christophe Depree. ‘The Vermin Breed’ is het
vijfde album, maar zij brachten ook een aantal EP’s uit met de
aardigheid dat hun werk veelal ook op LP verkrijgbaar is. Door veel
in het buitenland te toeren bleef het succes van After All niet
beperkt tot België. Stap voor stap hebben zij met hun uitstekende
albums naam gemaakt en daar wordt nu enthousiast aan verder gewerkt,
want als we dit schrijven is de band, vlak na de release van het
nieuwe album, al op tournee vertrokken met Agent Steel.
After All’s geluid is altijd diep geworteld geweest in de old school
metal, maar zoals gezegd is er een energiek thrash sausje over de
composities gegoten op dit album. De cd opent met drums als
mokerslagen, beenharde Slayeriaanse riffs en zelfs de zang doet me
soms wat aan Tom Araya denken. Nummers als ‘The Insufferable’ en
‘Cascade’ hebben ook fragmenten waar de band wat gas terugneemt,
maar stralen zo’n kracht uit dat je er kippenvel van krijgt. Dit is
een vijftal dat extreem goed op elkaar is ingespeeld, knap
uitgewerkte composities en een overdonderend geluid. Wat wenst een
metal fan nog meer? Kopen die hap! |
