|
Als het logo
op de cover je zou doen denken dat dit een soundtrack is voor de
televisieserie Star Trek: Voyager, staat er je een grote
verrassing te wachten. De sfeervolle toetsenintro zou nog een prima
titelmelodie voor een science fictionreeks kunnen zijn, maar wanneer
de band er echt invliegt, staat er je helemaal wat anders én unieks
te wachten.
Deze Australische band gaat absoluut where no man has gone before…
Het is niet
makkelijk om de sound van Voyager te beschrijven. Ja, je zou
ze kunnen vergelijken met Queensrÿche, Savatage,
Symphony X, Stratovarius en Royal Hunt, met
Balance Of Power (vanwege de zin voor melodie) en Crimson
Glory (vanwege de pathos) de namen die het meest bij me opkomen.
Er zijn ook vleugjes van de epische grandeur van een Rhapsody
en zelfs death metal; een zweem (jawel!) Rammstein ontbreekt
ook niet. Enkele loops, samples en electronica worden ook niet
geschuwd. Maar alle vergelijkingen lopen mank, want Voyager
klinkt absoluut erg origineel. De voorgenoemde elementen vloeien
hier samen tot een uniek geluid, waarbij de geweldige melodieën de
factor zijn die alles samenbindt.
Het
metal-gedeelte van de sound wordt gevormd door de zware gitaarriffs,
de snelle solo’s en de drijvende double bass drum (die mij eerlijk
gezegd minder goed bevalt). Dit alles wordt mooi gebalanceerd door
de zeer prominente keyboards. Eén van de belangrijkste troeven van
Voyager is zonder twijfel zanger Daniel Estrin. Aanvankelijk
lijkt zijn stem niet echt geschikt voor de metalmuziek, maar
tegelijkertijd is het deze stem die ervoor zorgt dat de muziek veel
meer wordt dan doordeweekse metal. Zijn stem kan zowel zacht als ruw
klinken en druipt van de melodie. Estrin kan net zo goed een
subtiele falsetto aan als een agressieve grunt; zijn bombastische
pathos is even overtuigend als zijn zachte geweeklaag. De perfecte
stem voor zo’n veelzijdige band.
Heel wat
knappe nummers op dit album, waarbij geen twee songs eender klinken.
“To The Morning Light” is heavy, theatraal en melodieus, en één van
de hoogtepunten. “Cosmic Armageddon Pt I” is ook behoorlijk stevig.
De melodie doet echter meer denken aan een Gary Hughes- compositie
voor zijn band Ten. Het chorus doet me trouwens wat denken
aan “Fear The Force” (uit Tens “Spellbound” album). Het
kerkgezang “Miseria” vloeit over in het supersnelle “Monument”, één
van de neo-klassieke nummers die –niet verrassend- een beetje aan
Yngwie Malmsteen doen denken. Ook “This Bitter Land”, “The
Ancient Labyrinth” en het instrumentale “The V Element” zijn zeer
knappe songs.
Het gebeurt
tegenwoordig zelden dat een metalband erin slaagt om me echt te
imponeren. Wat mij betreft is deze ultramelodieuze en originele
groep echter een ware sensatie. Dus, haal deze CD in huis, maak je
veiligheidsgordels vast en bereid je voor om op te stijgen. Ik ben
er zeker van dat je van de vlucht zult genieten…
 |
