|
In de
turbulente zee van progressieve metal, komen we heel veel Dream
Theater wannabees tegen, die eigenlijk niets aan het genre of de
muziek toevoegen. Toch zijn er nog wel degelijk bands die iets meer
te bieden hebben dan een kopie van een andere band te zijn. Helaas,
door de voor genoemde reden, is het voor die bands erg moeilijk om
bijvoorbeeld een platencontract te krijgen. Maar, het echte talent
wordt herkend en krijgt een kans.
Zo brengt het
label Progman Records (een eenmans label!) ons het debuut album van
Vox Tempus, In the Eye of Time. Deze band is voortgekomen uit de
band Equinox Opus, waar gitarist Ray Mantor, Bassist Jim Turba en
later ook toetsenist Eric Ragno in speelden. Begin 2004 brachten ze
een demo uit met drie nummers, die ook op hun debuut staan en deze
demo bracht de band lovende kritieken. Dankzij de inspanningen van
Progman Records hebben ze nu een volwaardig album afgeleverd.
De eerder
genoemde muzikanten vonden in Dan Reed de perfecte zanger voor hun
melodieuze metal. Reed’s stem begeeft zich voornamelijk in het
midden tot hoog bereik, en hij raakt alle noten zonder enige moeite
of er ook maar eentje te missen. De band heeft geen vaste drummer,
maar voor dit album kregen ze hulp van niemand minder dan Greg
Bisonette! Goed, ik zou zeggen, leg deze gast vast voor de band,
want hij drumt niet minder dan perfect op het album. De mix is ook
erg goed, want de drums domineren niet, maar vormt samen met bassist
Turba een goede ritme sectie, die goed opgaat in het geheel van de
muziek.
Het keyboard
werk van Eric Ragno is als de saus over een goed stuk vlees:
heerlijk en niet overheersend, maar toch met passie gespeeld.
Natuurlijk mogen we Ray Mantor niet overslaan, aangezien zijn
gitaarpartijen zo geweldig gespeeld worden, dat je er geen genoeg
van krijgt. Toch speelt de band naar mijn idee wel wat ingehouden en
nergens gaan ze eens lekker los, hoewel de nummers ‘For Every Life’,
‘Escape’ en ‘Voice of Time’ wel lekkere prog-metal laten horen,
waarbij met name in de laatstgenoemde het gitaar werk van Mantor
goed uitkomt.
Het album
biedt ook een paar prachtige ballads: ‘Broken’ en ‘Steal the
Moment’, waarbij zowel de vocalen van Reed alsook het toetsenwerk
van Ragno prachtig zijn. Vaak hebben prog metal albums een
verplichtte ballad, maar zo klinken deze nummers absoluut niet! Ze
worden met veel passie gebracht.
De muziek op
het album valt in de categorie progressieve metal (hoewel dat toch
erg subjectief blijft), maar op geen enkele manier voelt de band aan
als een kloon of wannabee, integendeel, de band brengt haar eigen
visie op de muziek en tot op heden bevalt die visie mij erg goed.
Het hoogtepunt
van het album vinden we in ‘Love, Lies and Treason, een epic van
bijna een kwartier! Dit nummer kan beschouwd worden als het
visitekaartje van de band, want alles waar Vox Tempus voor staat, is
terug te vinden in dit nummer: sterke melodieën, een goede zanger,
een perfect op elkaar ingespeelde band, die prima songs kan
componeren. En dan de drums van Bisonette! Dit nummer doet mij
enigszins aan het Nederlandse Ricocher denken, zowel wat de zang
betreft als de muziek.
In The Eye Of
Time is een zeer sterk album, gebracht met passie en liefde voor de
muziek. Hoewel de muziek niet helemaal origineel is, hebben ze een
goede eigen sound en houden hun afstand tot de ‘bekende’ bands. Een
band met heel wat potentie, waar we (hopelijk) nog heel wat van gaan
horen. Maar met In The Eye of Time, hebben ze wat mij betreft een
bijzonder goed debuut album afgeleverd. |
