|
Een
van de voordelen van het bespreken van CD’s voor een website als
Prog-Nose/Metal-Nose, is het feit dat je dingen te horen krijgt waar
je anders zo aan zou voorbij gaan. Neem nu VAST. Dit is al hun derde
album, maar ik moet toegeven dat ik er nog nooit van gehoord had. En
eerlijk gezegd zou ik er nooit bij zijn gekomen om ze uit te
proberen. “Moderne rockmuziek, met invloeden van gothic, industrial,
prog, electronica, new wave,…” is het dichtst dat je zou komen als
je een beschrijving van VASTs muziek zou moeten geven, en dat is
niet bepaald een omschrijving die me naar de winkel zou doen hollen
om hun albums te kopen. Toch is “Nude” een van de aangenaamste
verrassingen die ik dit jaar gehoord heb.
Eigenlijk is VAST niet veel meer dan een eenmansband. Jon Crosby
werd zowat als een wonderkind beschouwd toen hij als dertienjarige
een vermelding kreeg in het tijdschrift Guitar World. Op zijn
zestiende richtte hij zijn eigen band op, VAST (Visual Audio Sensory
Theater). Hij kreeg al gauw een contract met Elektra Records, die
zijn eerste twee platen uitbracht. Op deze nieuwe CD spelen Charlie
Benante en Thomas Froggatt resp. drums en bas, maar eigenlijk is
VAST gewoon synoniem voor Jon Crosby. Dit is zijn muziek, zijn
emoties, zijn ziel die hier wordt blootgelegd.
Hoe
klinkt VAST nu? De meest voor de hand liggende vergelijking is U2,
niet in het minst omdat zijn stem soms zeer dicht in de buurt komt
van die van Bono. Andere vergelijkingen zijn Radiohead,
The Cure, Depeche Mode, Hooverphonic en het
hedendaagse Marillion. Of misschien iets wat zou klinken als
The Doors wanneer hun muziek door Moby onder handen
werd genomen. Maar elke vergelijking loopt mank, want VAST heeft een
unieke stijl die meer is dan een combinatie van de genres en klanken
die Crosby produceert. Nieuwsgierig? Goed, want met VAST kennismaken
is een opwindende gebeurtenis. Althans voor mij was dat het geval.
Heel
wat van de nummers zouden in mijn lijst van favoriete songs van het
jaar kunnen opduiken, zo goed zijn ze. “Turquoise” (een verwijzing
naar de heilige kleur van de Amerikaanse indianen) is een stevig,
catchy rocknummer. “Thrown Away” is een fantastisch, U2-achtige
song, waar de emotie van afdruipt. En dan is er die
hartverscheurende ballad, “Don’t Take Your Love Away”. Het begin
(enkel stem en piano) herinnert me aan Nick Cave’s “Into My
Arms”. Dan zetten de drums en een string section in en het nummer
krijgt een bijna hypnotisch gevoel, vergelijkbaar met Moby’s
“Porcelain”. Andere favorieten zijn het mysterieuze “Ecstasy” en “Candle”.
Dit album is altijd melodieus en aangrijpend, en weet me van begin
tot eind te boeien.
Elektronische ritmes, dikke lagen orkestratie en samples zijn
overvloedig aanwezig. En hoewel ik normaal gezien niet dol ben op
een overdosis van dit soort ‘gadgets’, vind ik ze hier fascinerend
(luister maar eens naar die engelachtige achtergrondkoortjes!). Ze
geven het album een samenhang die anders zou ontbreken is deze mix
van stijlen die Crosby speelt.
“Desert Garden” is dan weer het tegengif voor het rijke
geluidsgordijn van de rest van de plaat. Enkel gesteund door een
akoestische gitaar, klinkt Crosby’s zang teder en breekbaar, met een
intensiteit die Jeff Buckley naar de kroon steekt.
Tekstueel is “Nude” donker, deprimerend zelfs. Niet zo poëtisch als
de teksten van Morrissey of Nick Cave, maar zeker zo
droevig en aangrijpend. Dit album gaat over PIJN, en afgaand op de
teksten hier, heeft Crosby daar geen gebrek aan.
“I can’t get any lower. I can’t find all the pieces of my broken
life”,
zingt Crosby in “Winter In My Heart”, nog zo’n onvergetelijk nummer.
En
dat vat mooi de stemming op dit album samen.
“Just
take this candle, it's the one you gave to me. It has enough light,
just enough to torture me.”
“Nude” is misschien geen voor de hand liggende favoriet voor de
lezers van Prog-Nose/Metal-Nose, maar iedereen die open staat voor
goede muziek, kan hier wel iets in ontdekken. Probeer het album eens
uit; misschien word je er wel net zo door meegesleept als ik. En in
tegenstelling tot de meeste CD’s die hier besproken worden, heeft
“Nude” zeker het potentieel om de grote massa aan te spreken. Met
een goede promotie en distributie, zou VAST wel eens heel groot
kunnen worden.
Zonder Marillion’s “Marbles” had dit wel eens mijn album van
het jaar kunnen worden. |
