|
Wel, wel, dit zijn we nog niet zo vaak tegengekomen. Een Franse
groep die melodieuze hardrock speelt, gezongen in het Engels nog
wel. Piepjong zijn ze nochtans niet. Toyz bestaat al sinds 1997 en
ze blijken een hele reputatie te hebben opgebouwd in het Parijse
live-circuit. Ze tekenden een contract met Escape Music (de eerste
maal dat die in zee gaan met een Franse band) voor de release van
hun debuutalbum, “House Of Cards”. Het gaat plotseling allemaal heel
snel voor de groep. Volgens hun bio zijn ze zelfs al aan het werken
aan een tweede album. Als je op de kwaliteit van deze CD kan
voortgaan, is de groep beslist klaar voor een internationale
doorbraak.
Maar laat ons eerst even “House Of Cards” onder de loep nemen.
Een Fransman die in het Engels zingt, dat is om problemen vragen,
hoor ik je al zeggen. Maar wees gerust, het valt allemaal goed mee
en het accent klinkt eigenlijk best charmant. Luke Marcheciel heeft
een aangename stem, die zeer goed bij het genre past. Dat genre is
dan vooral krachtige, melodieuze, feel-good rockmuziek, met
veel aandacht voor de harmonieën (denk aan Danger Danger, Cheap
Trick, Night Ranger en het vroege Bon Jovi, hoewel de toetsen hier
wel een prominentere plaats innemen dan bij de meeste genoemde
bands).
“Heart Beats Alone” is een verbluffende opener, een vooral door
keyboards gedreven nummer, dat me sterk aan het Canadese Honeymoon
Suite doet denken (niet voor het laatst, trouwens). Wat mij betreft
meteen het beste nummer van de CD. Andere hoogtepunten zijn de (semi-)ballads
“Castle Of Cards” (met vleugjes Toto en Boston) en “I Will Return”.
Ook “One Step To Hell” is heel sterk, een gevarieerd nummer met een
catchy refrein. “That’s My Heart” wordt gekenmerkt door een knappe
riff en een toetsen/gitaar-duet die naar Deep Purple/Rainbow
refereren (“Spotlight Kid” komt onmiddellijk bij me op). Het
bombastische meezingrefrein van “Spanish Nights” en het Spaanse
gitaar/toetsen/sologitaar intermezzo sluiten het album op een
perfecte manier af. Ik kan me dit nummer zo al voorstellen als een
toegift tijdens hun concerten.
Dit is niet bepaald de meest originele muziek die je ooit zult
horen, en er staan wel enkele opvullertjes op, maar voor een
debuutalbum is dit echt wel een prestatie. Als je van rockmuziek
houdt die rijkelijk is opgesmukt met melodie, knappe gitaarsolo’s en
veel keyboards, gespeeld door voortreffelijke muzikanten, zou deze
“House Of Cards” wel eens een zeer aangename ontdekking kunnen zijn.
|
