|
TOC (eerder bekend als Thrown Of Chaos) werd opgericht in Finland
in het midden van de jaren negentig door Taneli, Snake, Joiku en
Rasmus. Hun debuut album “Menace And Prayer” werd uitgegeven in 2000
en had zoveel succes dat beslist werd om de groep te verhuizen van
Spike naar Spinefarm Records. Na hun tweede CD “Pervertigo”, is
“Loss Angeles” nu hun derde uitgave.
“The Window”, het beste nummer van dit album, is een zeer sterke
opener, een echt progmetal nummer met een sterke melodie, alles
perfect in balans, met een uitstekende productie en een jazzy kalm
middenstuk. De stem van Tuomas situeert zich tussen Daniel Gildenlow
(Pain of Salvation) en Geoff Tate (Queensryche) en geeft een extra
dimensie aan dit nummer en aan het ganse album.
“Mary Lou Is Dead” bevat alle bekende elementen van een prachtige
ballad; gitaar en keyboard solo incluis.
Maar dan slaat de bliksem in en de stijl van het derde nummer wordt
plots totaal anders. Heavy metal gemengd met death metal grunts. Dit
verklaart ook de link met Children of Bodom in hun biografie. Het
nummer bevat een prachtige akkoorden progressie. Als je kunt leven
met de grunts, dan is dit een prachtig rocknummer.
De rest van het album is een mix van deze verschillende stijlen. “Gothamburg”,
“Blue Lady” en “Wait”, allemaal semi-ballads, bevatten veel
symfonische toetsen en melodieuze gitaardeuntjes en kunnen zeker
onder progmetal geklasseerd worden. Het “Everyday without you”
gedeelte van het refrein van “Wait” blijft zeker rondwaren in je
gedachten, eens je het leert kennen.
In “The Blue Lady Suite”, een kort instrumentaaltje, mogen de
muzikanten, vooral de drummer, een bewijs geven van hun talent,
hoewel dit reeds buiten kijf stond. “Break-A-Neck” is nog een nummer
voor de death metal fans. “’Bite The Bullet” compenseert dan weer
deze uitbarsting met een zeer rustig begin, om te eindigen in een
progmetal ballad stijl.
De
cover “Smoke On The Water” komt zeer grappig over. Ik weet niet of
dit als grap bedoeld is, maar als je het “Fire In The Sky” gedeelte
van deze “speedy” versie van het klassieke Deep Purple nummer hoort
grunten, komt er zeker een glimlach op je lippen tevoorschijn.
De
bonus track is een goedgespeelde cover van “Night Crawler” (Judas
Priest)
Dit
is een mooi album geworden, (InsideOut weet zijn groepen te kiezen),
maar ik vrees een beetje dat de mix van stijlen hun geen goed zal
doen. Het grunten zal toch sommigen afschrikken, hoewel het slechts
in een paar nummers gebruikt wordt. |
