|
Teleurstellend
is het enige passende adjectief voor dit album.
Het begint nochtans veelbelovend: geluiden van donder en een kind
dat fluistert: “Its lonely in the sky”. Het is de sfeerschepping
voor een krachtig, goed gecomponeerd nummer met heel wat
tempowisselingen. Helaas is de productie van die aard dat ze er niet
in geslaagd is de power die de schrijvers in het nummer
stopten over te brengen. Aanvankelijk lijkt de zang goed en
representatief voor heel wat neo prog. Maar hoewel Scott Bedard heel
hoog zingt, slaagt hij er niet altijd in om die hoge noten foutloos
te zingen. In sommige live-registraties is men geneigd dergelijke
schoonheidsfoutjes te vergeven, maar ik verwacht perfectie als ik
naar een studioalbum luister. Zeker als je weet welke technieken er
allemaal bestaan om zangfouten recht te trekken.
Het is dus niet alleen de zanger die in de fout gaat. In sommige
nummers (Media, Gemini, Pilot) wordt dit ronduit
vervelend en vergalt de zang het luisterplezier dat men van deze
muziek zou kunnen hebben. Want, toegegeven, de muziek is helemaal
niet slecht: goede, krachtige progressieve rock met krachtige
percussie, knappe synthesizer solo’s en goed gitaarspel.
Als de muzikale productie met evenveel zorg was gebeurd als die voor
het tekstboekje, dan zou dit een veel betere plaat geworden zijn. |
