|
Tak Matsumoto is
voor mij een nobele onbekende, en ik vermoed dat de meeste
hardrockfans ook nog nooit van dit heerschap gehoord hebben. Zou je
geloven dat de groep van deze man met gemak de grootste stadiums kan
doen vollopen, ruim 80 miljoen albums verkocht heeft en daarmee de
best verkopende groep ooit is in hun thuisland? Wel, het is waar.
Die band heet B’z en het land is natuurlijk Japan, en zulke cijfers
daar garanderen absoluut geen bekendheid in de westerse wereld.
Het is dan ook
geen verrassing dat Matsumoto zocht naar enkele bekende namen voor
dit Amerikaanse project. En grote namen heeft hij gevonden: Eric
Martin (Mr. Big), Jack Blades (Night Ranger, Damn
Yankees), Brian Tichy (Foreigner, Slash’s Snakepit,
Pride & Glory) en Cindy Blackman (Lenny Kravitz). Met
die namen is het zeer onwaarschijnlijk dat dit album onopgemerkt zal
blijven. En terecht, want deze CD is echt wel schitterend.
De eerste noten
van de opener, “Oh Japan – Our Time Is Now”, klinken niet bepaald
veelbelovend en zetten je een beetje op het verkeerde been: een
pianodeuntje over elektronische geluiden… Maar wanneer het nummer
echt losbarst, staat er je een geweldige verrassing te wachten. Deze
song is heavy, melodieus en zowat alles wat je van een hardrocksong
mag verwachten. En het blijft niet bij dit nummer. De composities
over zowat het hele album zijn bijzonder knap. Alle muziek werd door
Matsumoto zelf geschreven; Blades en Martin zorgden voor de teksten
en melodieën. De stijl kan vergeleken worden met de andere groepen
van de bandleden, vooral Mr. Big en Damn Yankees.
Van Halen komt ook wel eens om het hoekje kijken. Er zijn wel
enkele moderne klanken, maar niets storends, en ze passen hier
perfect. Aanvankelijk komt het over als rechttoe-rechtaan rock, maar
de subtiele spielereien (pianostukjes, een beetje blues,
drumloops, een vleugje funk, oosterse invloeden,…) voegen echt wel
iets toe aan de kwaliteit en maken de muziek veel avontuurlijker dan
je zou denken. Er is meer dan genoeg variatie om tot aan het eind
interessant te blijven. Schitterend gedaan! Andere knappe nummers
zijn “Kings For A Day”, “Everything Passes Away”, de ballad “Two Of
A Kind” en het trage, bluesy “Train Train” (dat me erg aan het
laatste The Lizards album doet denken). En “The Greatest Show
On Earth”, met dat sublieme chorus en knappe harmonieën, is zonder
twijfel één van DE hardrocksongs van het jaar.
Wat valt er
nog meer te zeggen? Matsumoto is een fantastische gitarist: heavy,
maar melodieuze riffs en knappe solo’s. En er is waarschijnlijk geen
betere zanger voor dit soort werk dan Eric Martin – en zijn zang
klinkt hier wellicht sterker dan ooit. De invloed van Jack Blades
mag ook nooit onderschat worden. Misschien staan er een paar nummers
te veel op (het wat ongeïnspireerde “Signs Of Life” en “I Wish You
Were Here” zou ik niet missen), maar als je houdt van die
traditionele Amerikaanse hardrock (met een moderne toets), in de
stijl van de hierboven genoemde bands, is dit een plaat die je MOET
hebben. |
