|
De jaren ’70 zijn voorbij. Gedaan. Verleden tijd. En dat is een
goede zaak, natuurlijk. Ik zie mezelf niet echt meer rondlopen met
het lange, sluike haar en de koeiebelbroeken. Toch is de rockmuziek
uit die periode me nog heel dierbaar en ik betrap me erop dat ik nog
heel vaak naar die oude muziek zit te luisteren, of tenminste toch
muziek die diepgeworteld zit in de klanken van de jaren ’70. Heel
wat groepen lijken er hetzelfde over te denken, en toevallig(?)
blijken heel wat van hen uit Zweden te komen. SvartePan is
één van die retrobands die hard hun best doen om de sfeer van de
jaren ’70 te laten terugkeren, en ze doen dat zeer goed.
De groep werd opgericht in 1999, toen het instrumentale trio The
Black Pan ging samenwerken met zanger
Björn Holmdén.
“Nattvandring” is hun tweede album. Ze worden meestal gerangschikt
onder ‘stoner rock’, hoewel ze voor mij toch heel wat subtieler zijn
dan de meeste bands uit dit genre. Hun invloeden zijn late jaren
60’s / vroege jaren ’70 groepen als Nazareth, Blue Cheer,
Deep Purple, Zweedse hardrocklegenden November en –
overduidelijk – Black Sabbath, met een flinke dosis bluesy
hardrock à la Led Zeppelin of Jimi Hendrix.
Er wordt
behoorlijk knap gemusiceerd op dit album, met sterke riffs en solo’s
en stevige drums, zoals ik ze graag hoor. De zang is niet echt
geweldig, maar past perfect bij deze muziek, hoewel de teksten in
het Zweeds zijn en dat kan voor de niet-Scandinaven onder ons toch
wel een hinderpaal blijken.
Het album
start met het groovy “Det Var En Man”, met schitterend gitaar- en
percussiewerk. Het beste nummer is “Balladen Om Lillebror”. Het
bevat doomy chants, heel wat variatie en een drumsolo oude-stijl,
die overgaat in het akoestische “Gravsäng”, alweer met knap
koorgezang. Ook zeer goed zijn “Starkare” and “Möss & Människor”
(met violen en cello), die typisch Sabbathiaanse riffs
hebben. Het slotnummer, “Drömmar”, is een sterk instrumentaaltje en,
als je het geduld hebt om erop te wachten, volgt er nog een
hidden track die de bluesy kant van de groep in de kijker stelt.
Ik heb veel
meer genoten van dit album dan ik had verwacht. Als je houdt van dit
soort retrorock, en als je kan leven met de Zweedse vocalen, probeer
de groep dan eens uit. Ze zou je best wel eens heel goed kunnen
bevallen. |
