|
Als je deze cd beluistert, denk je automatisch aan Journey, Boston
en Toto om maar enkele bands te noemen. Inderdaad, dit is AOR
volgens het klassieke recept. Knap gitaarwerk, goede zang in die
eerder hoge stem die vrij typisch is voor het genre. Als je lekker
swingende achtergrondmuziek wil en je bent gek op de seventies rock,
dan is deze Steelwind een echte aanrader.
Als je wat beter gaat luisteren, zou het echter kunnen dat een paar
dingen je gaan storen. In de eerste plaats is The KH Project een
solo project. Steelwind had al eerder twee albums opgenomen, maar de
bandleden wilden een pauze nemen. Gitarist Kevin Huphrey (KH) had
dat echter zo niet begrepen en besloot dan maar een solo album onder
dezelfde naam te maken. Schrijven, de instrumenten bespelen,
opnemen, mixen en producen: hij deed het allemaal alleen. Ik ben er
zeker van dat een externe producer toch hier en daar aan de plaat
gesleuteld zou hebben. Op het eerste nummer bijvoorbeeld begint KH
onmiddellijk, zonder enige vorm van intro, te zingen: vreemd!
En dan zijn er de teksten! Die zijn heel teleurstellend en als je
erop begint te letten, vergallen ze zelfs het plezier dat je aan de
muziek beleeft. Sommige nummers lijken neergeschreven door iemand
die totaal gefrustreerd is door een mislukte liefdesrelatie en de
rest geeft een eerder dogmatisch religieus standpunt weer in verband
met de huidige wereldsituatie. KH heeft schijnbaar de 9/11
gebeurtenissen niet al te best verteerd en wil dat uitdrukken in dit
album. Niets tegen de vrijheid van meningsuiting, maar de teksten
zijn zo zwak geschreven: stuntelig en zelfs ouderwets (net als de
cover trouwens). Jammer, want de muziek kan me wel bekoren. Sommige
nummers brengen me terug naar de tijd waarin mijn hele leven nog
voor me lag. Dit is echte AOR met één meer bluesy nummer in de stijl
van Gary Moore (Tears Fall from Heaven).
Live zal het album met de volledige Steelwind bezetting gespeeld
worden. Positief, want dat kan de muziek alleen maar meer compleet
maken… |
