|
Vorig jaar bracht Pat Travers zijn “P.T.
Power Trio” uit, een album met covers van blues rock
klassiekers, op Mike Varneys BBI Label. “The Endless Jam” kan
beschouwd worden als een opvolger van die plaat. Schenker staat
natuurlijk voor Michael Schenker, de geweldige gitarist van
Scorpions, UFO en MSG. Zanger Davey Pattison was de compaan van
Ronny Montrose in Gamma, die later Robin Trowers groep vervoegde.
Geruggesteund door Varneys huisritmesectie van Aynsley Dunbar en
Gunter Nezhoda, gaan ze terug in de tijd naar de jaren ‘60 en ’70 en
pakken een aantal van de beste en meest gekende nummers uit die
dagen aan. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit
album is zoveel beter dan dat van Pat Travers.
Toch
lijkt de songkeuze niet bepaald geïnspireerd. “Shapes Of Things”,
“The Stealer” en “Built For Comfort” zijn al ontelbare keren
gecoverd (dat laatste zelfs al eerder door Schenker op UFO’s “Phenomenon”).
Er bestaat zelfs een website volledig over “Hey Joe”, die meer dan
750 versies vermeldt. En “A Whiter Shade Of Pale” is ook al beter
gedaan (de beste coverversie is van Marc Bonilla, met Glenn Hughes
als zanger). Maar de prestaties hier zijn echt wel schitterend. De
arrangementen zijn dan misschien niet erg origineel, Schenker en
Pattison slagen er wel in om hun stempel op deze nummers te drukken.
Dit zijn niet zomaar covers; dit zijn twee muzikanten die hun hart
en ziel stoppen in hun favoriete nummers en zich die eigen maken.
Heel wat variatie en subtiliteit, twee zaken die op het Pat
Travers-album toch wel ontbraken. Harde bluesrockers als “Shapes Of
Things” en “I Got The Fire” worden afgewisseld met tragere nummers
en ballads. Vooral “Long Misty Days” en “Voyager” zijn adembenemend.
Pattisons soulvolle vocalen passen wonderwel bij Schenkers typische
gitaarklanken. Michael Schenker is altijd een van mijn favoriete
gitaristen geweest, maar het is al vele jaren geleden dat ik nog zo
overweldigd werd door zijn prestaties. Op zijn website schrijft hij:
“Het leukst zijn voor mij de lead breaks (…). Songs schrijven is ook
fijn, maar de solo’s zijn het leukst.” Dit album moet voor hem dan
ook een feest zijn, want hier kan hij zich volop op zijn solo’s
uitleven, wat hij dan ook doet alsof zijn leven ervan afhangt.
Ik
heb slechts één bedenking bij deze plaat, en die gaat over de titel.
Een “Endless Jam” is nu net wat deze plaat niet is. De diverse
instrumenten werden allemaal in verschillende studio’s opgenomen en
de muzikanten waren dan ook waarschijnlijk nooit samen in de studio.
De opnames verliezen daardoor toch wel iets aan spontaneïteit. Zet
dezelfde muzikanten samen op een podium en laat ze eens echt jammen
op deze nummers: het resultaat zou een nog veel beter album zijn.
Maar ook nu is dit al een schitterende CD en ik zou dan ook graag
wat origineel werk van hen horen. Zou het te veel gevraagd zijn dat
Schenker zijn wegkwijnende MSG even op een zijspoor zet en een echte
groep start met Pattison? |
