|
De nieuwe
Magnum is getiteld “Brand New Morning” maar dat had ook “Brand New
Start” of “Rebirth” kunnen zijn, want zo zou je het album kunnen
noemen voor deze uit Birmingham komende ‘melodic Pomp rock band’. Ze
waren al terug samen sedert 2001 met hun comeback album “Breath of
Life”, maar “Brand New Morning” is het echte nieuwe begin voor de
groep.
Ze spelen met
een vernieuwde hoeveelheid energie en plezier alsof ze pas begonnen
zijn als een jonge, nieuwe groep. Het is het eerste album met de
bezetting van de laatste toernee en dus ook met ex-Thunder drummer
Harry James, die zeker en vast zijn steentje bijdraagt aan die
frisse energie en kracht. Luister maar eens naar de intro van “It’s
Time To Come Together” en je begrijpt onmiddellijk wat ik bedoel.
Dit alles is
duidelijk te horen tijdens het eerste titelnummer en houdt niet op
tot aan het einde van het album. Catley zingt alsof hij opnieuw een
auditie heeft bij Black Sabbath, Clarkin’s gitaarspel is van de
bovenste plank, Stanway’s toetsen staan meer op de voorgrond dan op
het vorige album en, zoals ik reeds eerder vermeldde, James levert
prachtwerk achter zijn drumkit, terwijl Barrow het melodieuse Magnum
rock geluid vervolledigt. Tony Clarkin stond reeds in voor de
productie van de vorige CD maar heeft hier toch veel beter werk
geleverd.
Laten we even
enkele van de vele hoogtepunten van deze CD overlopen. “It’s Time To
Come Together” is een ongelooflijk ‘catchy’, rockend nummer met een
striemende gitaarsolo, briljant pianospel en prachtige zang. “The
Blue And The Grey” is één van de betere ballads van de groep. En het
episch nummer “The Scarecrow”, met een sterke baslijn en toetsen
tijdens de intro, een jazzy middenstuk en nog veel meer variatie,
blijft je boeien gedurende bijna 10 minuten.
Er zijn
slechts enkele schaduwzijden aan deze CD. De meeste nummers blijven
binnen het semi ballad tempo. Ik had wel liever wat meer echte
rocknummers gewild. De teksten zijn niet echt van een hoogstaand
niveau of je moet houden van zinnen zoals ‘I’d breathe for you, if
you want me to”. En het is ook geen progressieve rock, maar wat zij
‘melodic rock’ (lees AOR) noemen.
Dit is zeker
één van de betere Magnum albums, misschien wel hun beste, want ik
ken ze niet allemaal, daar hun discografie stilaan indrukwekkend
wordt. Het is in ieder geval een mooie kennismaking met de groep als
je ze nog niet in je collectie hebt.
|
