|
Life
In The Sky is een Amerikaanse band bestaande uit Andrew Dickson
(drums) en Dave Campbell (multi-instruments, vocals).
Ze wonen en werken
in Nashville, maar sporen van country of bluegrass zul je niet
aantreffen. Dit eerste album klinkt erg lo-fi en experimenteel.
Als ik het gebodene beluister rijst enkel een gevoel
van teleurstelling. En nou probeer ik nog zo open-minded en
freebeezing te zijn, het klinkt voor geen meter. ‘Nothing’s Wrong At
All’ heeft een kartonnen drumklank, vervormde vocalen en
gitaarriedeltjes die ergens uit de ruimte neer geplant zijn in een
lukraak geheel van niet nader te omschrijven klanken. In ‘Ants’
wordt het nog wat erger. De kriebels krijg ik hiervan, en dit is
niet te wijten aan de titel. Ik hoor al meewarrige betweters opperen
dat ik er niets van snap en de kern van deze ‘kunst’ niet snap, maar
dit is gewoon flirten met dissonantie tout court, en dan heb ik toch
wel de subjectieve bedenking dat muziek moet behagen en geen
constante bron van ongemak zijn, jawel toch?
Zijn er dan helemaal geen sterke momenten op dit
album? Ach, ‘Hanging By The Ends’ brengt enige rust en beschouwing,
maar daarmee is ook alles gezegd. En ja, ‘Dark Eyes’ is sterk, met
zijn neuzelende beschouwingen en stevige statements. Toch nog een
verlicht moment. ‘Throwing Stars’ brengt ons helemaal in de
oneindige ruimte waar aanknopingspunten bestaan uit glijdende
experimenten en feedback. Daartegen klinkt ‘The Mix’ zwaar door zijn
vervorming. ‘Red To Blue’ bevat zowaar een structuur. Hier kan ik
nog mee leven. Niet genoeg om het album te redden echter.
Nog even een poging om dit allemaal zin te geven. De
groep wilt afstappen van de formule van strofen en refreinen. Acht
tracks gevuld met agressie, innovatie en bloedeerlijk. Wie zich
daarin vind kan de website bezoeken en een eigen oordeel vormen,
want apart is het wel natuurlijk. |
