|
Het is een
hele klus om in deze tijd nog met originele muziek te komen. Toch
lukt het sommigen om met een fris klinkend album te komen. Het
Canadese The Last Act belandde in mijn CD speler en bood genoeg om
er langere tijd in te verblijven. De vier heren van The Last Act
gaven op hun website allen aan geïnspireerd te zijn door bands als
Iron Maiden, Black Sabbath en Kiss en deze typische jaren 80 hard
rock sound is terug te horen op hun tweede album No Good Deed Goes
Unpunished.
Vooral de
melodielijnen en zang liggen erg dicht bij Iron Maiden, hoewel ik er
ook wat Sabbath invloeden in hoor. Toch komen ze niet over als een
Maiden kloon, eerder een frisse versie, want de laatste twee albums
vond ik niet geweldig. The Last Act heeft het in eigen beheer
opgenomen en dat is wel te horen aan de productie die niet helemaal
vlekkeloos is. Maar ze brengen hun muziek met zoveel enthousiasme,
dat ik ze dat vergeef.
Naast een
prima ritme sectie in de personen van Stan Engelage en Shawn Speirs
en de ietwat op Ozzy lijkende zang van Colin Murphy, valt gitarist
Jeff Larsen het meest op, met zijn stevige riffs en mooie solo’s.
Toch, eerlijk gezegd, springt de muziek van The Last Act er niet
uit. Het album heeft een gelijkmatige sound, maar het prima spel van
de band, maakt toch dat het een lekker album is om naar te
luisteren.
Een paar
nummers verdienen toch wat extra aandacht: ‘Slave to the Memory’,
het is alsof je een tijdreis naar de jaren 70 maakt…met een lekker
crunch in de gitaar en goed bas werk. En het laatste nummer,
‘Struggle’ is zeker één van mijn favorieten geworden, door de
passie, die er gewoon afdruipt. Het nummer heeft een wat trager
tempo, maar dat draagt bij tot de beklemmende atmosfeer.
Het zijn
dit soort albums, die het leuk maakt om nieuwe muziek te ontdekken.
Wat mij betreft hoeft het niet allemaal zo perfect te klinken als
Dream Theater of Ayreon, als het maar met hart en ziel gespeeld
wordt en dat is bij The Last Act zeker het geval. Niet heel
origineel, maar wel heel goed. |
