|
Dit
dubbelalbum geeft een mooi overzicht van wat Lana Lane de laatste
jaren live heeft gebracht. Dit is geen registratie van één concert,
maar wel een compilatie van verschillende highlights tussen 1998 en
2002.
De eerste cd
opent met een bombastische intro die naadloos overloopt in het
stevige Escher’s Staircase. De hele cd is gevuld met
stevige nummers, gebracht door de volledige band. Het tempo van de
nummers ligt vrij hoog, de gitaren zijn behoorlijk stevig en de
synths zwiepen er tussendoor zoals dat in symfonische rock moet.
Toch is er ook ruimte voor rustige fragmenten waarin het tempo wordt
teruggeschroefd en een glasheldere gitaarsolo je oren verwent. Ook
Norlander laat zich niet onbetuigd en eist geregeld een hoofdrol op
voor zijn synthesizers.
De invloed van
hardrock is sterk hoorbaar en wordt moeiteloos met symfonische
elementen verweven. Survivor, Europe, Saga, Toyah, Rainbow en hier
en daar zelfs Metallica: allemaal groepen waaraan je denkt als je
deze muziek hoort.
Ironisch dat
het handelsmerk van Lana Lane zelf zorgt voor een eentonige noot. De
zang van Lana is goed: je kan haar niet betrappen op het zingen van
een valse noot. Maar ze heeft een vrij scherp stemgeluid dat –
hoewel passend bij de muziek die ze maken – na verloop van tijd wat
gaat irriteren. Er zit gewoon wat te weinig variatie in haar stem.
Als de cd een kwartier minder lag was geweest, was dit niet gebeurd,
denk ik.
Zelfde
opmerking voor de tweede cd. Deze bevat voornamelijk akoestische
nummers waarin je een beetje gevoel mist. Lana zingt hier met te
weinig emotie: ze haalt te vaak uit en zit dan meteen weer op dat
scherpe timbre. Niet dat ze het niet kan, want in het begin van
Alexandria bewijst ze dat ze gevoel in haar stem kan leggen. De
elektrische pianoklanken kunnen ook niet de gewenste sfeer scheppen.
Op deze cd mis ik de omkadering van de band een beetje: vooral de
vaak schitterende gitaren ontbreken hier.
Er staan
enkele covers op dit tweede deel van het dubbelalbum, o.a. Dream
on van Aerosmith, Long live rock ‘n’ roll van Rainbow en
In the court of the Crimson King van King Crimson. Deze
laatste twee nummers zijn met de volledige band opgenomen.
Geen simpele
opdracht natuurlijk, want probeer maar eens een meerwaarde te geven
aan het meesterwerk van King Crimson. En dat gebeurt dan ook niet.
Dit is zeker geen slechte versie, maar mist de magie van het
oorspronkelijke. Als je natuurlijk een zanger als Greg Lake wil doen
vergeten, moet je van heel goeden huize zijn. De instrumentale
zijsprong naar de klassieke Peer Ghynt suite van Edward Grieg
is ook niet helemaal geslaagd en kent vooral een stroeve overgang.
Long live rock
‘n’ roll
ligt helemaal in de muziekstijl van Lana Lane, maar ik kan het niet
helpen dat ik hier Ronny James Dio een beetje mis.
Geen
slechte plaat, maar te lang. |
