|
Een
stukje geschiedenis:
1986. Terwijl Black Sabbath op sterven na dood lijkt, begint Tony
Iommi te werken aan een eerste soloalbum. Met ex-Deep Purple
Glenn Hughes als zanger wordt het fantastische “Seventh Star”
opgenomen. Onder druk van de platenmaatschappij wordt de plaat
echter uitgebracht als een Black Sabbathalbum. Hoewel Hughes
slechts zeer kort in de band blijft, betekent dit het begin van een
nieuw tijdperk voor Sabbath.
1996. Een volgende poging tot een Iommi soloalbum en opnieuw neemt
Glenn Hughes de vocalen voor zijn rekening. Een handvol nummers
wordt opgenomen, met Dave Holland (Judas Priest, Trapeze)
op de drums en Don Airey en Geoff Nichols aan het klavier. Maar om
een of andere reden laat Iommi dit project links liggen en verkiest
om samen te werken met mensen als Henry Rollins, Dave Grohl, Billy
Corgan, Phil Anselmo en Ozzy, wat resulteert in een muzikaal totaal
verschillend album, “Iommi”. De 1996 opnames worden opgeborgen,
hoewel het niet lang duurt voor ze als bootleg -onder de titel “8th
Star”- op de fans worden losgelaten.
2004. Iommi toont opnieuw interesse in het project en, met de
goedkeuring van Hughes, worden de opnames opgekuist en de drums
opnieuw opgenomen (door Jimmy Copley).
Eindelijk ziet deze Iommi/Hughes samenwerking dus het licht.
Verwacht echter geen tweede “Seventh Star”. Dit album is veel
donkerder en toont heel wat gelijkenissen met Hughes’ soloalbum
“Addiction” (ook uit 1996). De songs ademen gewoon “Glenn Hughes”,
maar dan zonder de typische funkinvloeden (die enkel in “Don’t You
Tell Me” komen bovendrijven). Maar je kan je natuurlijk geen album
voorstellen met Iommi, zonder dat die zijn stempel op de sound
drukt. De stevige riffs en solo’s zijn zo typisch Iommi dat je hem
nooit met iemand anders zult verwarren. Het beste bewijs daarvan is
“Gone”, een nummer dat Hughes ook al opnam op zijn “Return Of
Chrystal Karma” album. De twee versies verschillen niet zo gek veel,
maar het zijn zonder twijfel Iommi’s bijdragen die de “R.O.C.K.”-versie
compleet in de schaduw zetten.
Glenn Hughes is absoluut meesterlijk op “It Falls Through Me” en
“From Another World”, waarop zijn zang varieert van de zachte,
subtiele aanpak tot de onwaarschijnlijk krachtige uithalen waar hij
het meest bekend om staat. “I’m Not The Same Man” en “Time Is The
Healer” zijn waarschijnlijk het beste bewijs van wat een
uitzonderlijk duo Iommi en Hughes wel zijn. Deze nummers vormen de
perfecte synthese van de stijlen van de twee grootheden.
Donker en krachtig, emotioneel en melodieus: dat is waarschijnlijk
de beste manier om dit album te beschrijven. Weer een samenwerking
tussen twee muzikanten die zelden teleurstellen, en alweer een
knaller. Het blijft een mysterie waarom deze opnames acht jaar op
zich moesten laten wachten. Imponerend. |
