|
Twintig jaar
geleden legde Fates Warning het fundament voor het genre wat we nu
kennen als progressieve metal. Na een stilte van 4 jaar, is Fates
Warning weer helemaal op volle oorlogs sterkte. In 2003 tourden ze
samen met mede prog metal iconen Queensrÿche en Dream Theater en dit
gaf Jim Matheos nieuwe energie om songs te schrijven, met als
resultaat dat ze nu hun twintig jarig bestaan vieren met hun tiende
studio album, die de passende naam ‘FWX’ kreeg en, hoe kan het ook
anders, 10 ijzersterke songs bevat.
Meteen bij de
opener ‘Left Here’ is het duidelijk dat FWX een van de beste Fates
Warning albums is geworden! Het is zeker geen herhaling van hun
eerdere werk, hoewel bepaalde elementen wel terug komen. Dat ze met
hun tijd zijn meegegaan, blijkt uit de nu-metal invloeden, zoals de
effecten op de zang en de korte, heavy riffs. Toch vind ik het niet
storend en zal ze niet direct in een adem met Limp Bizkit of
Linkin’Park gaan noemen, want FWX ligt duidelijk op een hoger niveau
dan dat. Een andere invloed die ik tegenkwam, was een vleugje
Porcupine Tree, vooral in ‘River Wide Ocean Deep’, met wat
Ayreon-achtige synthesizer geluiden en veel melancholie in zowel de
gitaar als de zang.
De hele sfeer
van het album vind ik wel vergelijkbaar met OSI of Porcupine Tree,
mede door de productie van Matheos en Alder (die verder geweldig
is). Het drumwerk van Mark Zonder is geweldig! Vooral zijn samenspel
met Joey Vera in ‘Heal Me’ is erg goed. Het gitaar werk van Matheos
is voornamelijk erg rauw, met heavy riffs en weinig solo’s. Op zich
prima, maar persoonlijk vind ik een goedgeplaatste solo net even
iets extra’s toevoegen.
‘Sequence #7’
toont een ander gezicht van FW, meer in de stijl van OSI, met
computer geluiden en een heerlijke bas van Vera. Hier wordt wat
geëxperimenteerd met andere sounds, wat misschien niet iedereen zal
aanspreken, maar het duurt gelukkig maar 2 minuten. Dit hadden ze
weg mogen laten, want het volgende nummer,‘Crawl’, brengt ons weer
terug waar we naar luisterden: top klasse prog metal!
Ik heb tot op
heden nog weinig gezegd over zanger Alder. Dit komt omdat ik er nog
niet uit ben. Technisch gezien is hij een prima zanger en zijn
stemgeluid past goed bij FW, maar ergens diep in mij roept een
stemmetje om John Arch…uiteraard een persoonlijke mening. Feit is
wel, dat de stem van Alder mij niet veel doet.
Afsluiter
‘Wish’ is voor mij wel het hoogtepunt van het album. Vol met emotie
en voor het eerst dat ik de zang kan waarderen. Een nummer wat
lekker opgebouwd wordt, met wat piano erbij, voor de gevoeligheid,
een goed samenspel van Zonder en Vera. En dan toch nog iets wat
lijkt op een gitaar solo! Heerlijk.
Dan moet ik
toch eerlijk bekennen dat ik FWX een fantastisch album vindt! Een
goede productie en met hart en ziel gespeeld. En te prijzen dat ze
hun eigen weg blijven volgen. Wat mij betreft moet iedere prog metal
liefhebber dit album in zijn/haar collectie hebben. |
