|
Eyes Of Shiva is een Braziliaanse band die opereert
in het kielzog van Rhapsody, Angra en Shaman. Dit betekent hoge
vocalen, volgepropte nummers en vlammend gitaarwerk. Heavy metal met
een licht progressieve inslag en in dit geval ook nog wat
Braziliaanse accenten als eigen inbreng. Van André Ferrari’s zang
moet je houden, maar feit is dat hij een krachtig stemgeluid heeft
en de gitaristen strooien aardig wat fraais over ons heen. Van een
kwaliteit als Rhapsody is in de verste verten nog geen sprake, maar
‘Eyes Of Soul’ is dan ook nog maar het debuut.
Na het typisch bombastische intro, krijgen we in
‘Eagle Of The Sun’ up tempo power metal met dubbele basdrum en
gespierde taal. Toch zal dit later nog één van de meest knallende
nummers van het album blijken te zijn. In ‘Lampião’, de titel doet
het al vermoeden, zijn de meeste Braziliaanse elementen verwerkt.
Dat horen we al in het bevreemdende bossanova intro, maar geen nood,
strakke gitaren nemen dit weldra over. Het middenstuk en de
nerveuze, bijna jazzy toetsen geven dit nummer wel een zekere
originaliteit.
Over het geluid van ‘Eyes Of Soul’ kunnen we kort
zijn: pico bello. Het album werd geproduceerd door Fabio Laguna
(toetsenist Angra) en de mix gebeurde door Dennis Ward (Pink Cream
69). Aan de Japanse versie werd ‘Way To Salvation’ als bonus track
toegevoegd.
Beste
compositie van dit debuut is ongetwijfeld ‘Psychos Of The New
Millennium’. De bombastische koren klinken allang niet nieuw meer,
maar vormen een mooi contrast met de uitzinnige sfeer van de rest
van het nummer. Kort, krachtig en geïnspireerd, maar vooral
aanstekelijk meezingbaar! In zijn beste momenten doet zanger Ferrari
hier zelfs aan Geoff Tate denken. Om de groep te verzekeren van
enige radio airplay staan er twee ballads op ‘Eyes Of Soul’. Dat zal
wel werken in Amerika maar of het in Europa wat uitmaakt valt te
betwijfelen. Ik kreeg alvast geen kippenvel van het melige ‘Pride’
en ‘Alone’ is een aannemelijke cover van Heart, toen die zelf al de
pomp rock richting uitzeilden. Wel interessant is het mid tempo
‘Eyes Of Soul’ en dat schrijven we op conto van de Braziliaanse
instrumenten (hoor ik daar een panfluit?). Zoals je merkt is het
materiaal een beetje ongelijk van kwaliteit. Want de andere nummers
zijn gewone power metal songs die al eens wat progressieve trekjes
vertonen en steunen op het vingervlugge gitaarwerk, maar toch ook
zeker hun zwakke momenten kennen. Doorwinterde power metal freaks
moeten dit echter wel eens gaan beluisteren. |
