|
DGM
is een Italiaanse band die helemaal past in het rijtje van de power
metal/classic rock boom van dat land. Hun vijfde album is dit reeds
en ze maken zeker geen slechte beurt met deze acht eigen composities
die de fans van neo klassieke metal met flitsend gitaarwerk en
energieke toetsenduels zullen behagen.
‘Living on the Edge’ heeft alvast een gitaarmelodie die meteen
blijft hangen. Plaats daarbovenop de zang van Titta Tani (ja hoor,
een man) die het midden houdt tussen Joe Lynn Turner en andere
zangers uit de Rainbow/Yngwie Malmsteen stal en je begrijpt dat we
hier te maken hebben met nummers die zonder uitzondering lekker
weghappen. Tani wordt bijgestaan door meezingkoortjes, wervelende
toetsenpartijen en heel wat snarenvuurwerk. Origineel klinkt het
zeker niet, maar wel lekker. In ‘Is Hell Without Love?’ gaat de band
er zelfs onwijs stevig tegenaan. Daarna daalt het tempo gevoelig in
het mid tempo ‘Through My Tears’ om helemaal tot rust te komen in
het ingetogen ‘Still Believe’, het enige echte rustpunt van dit
album. Piano en mannenkoren nemen hier het voortouw en monden uit in
een prachtige, gevoelige gitaarsolo, om daarna toch gas te geven
naar het einde toe.
Snelle nummers als ‘Pride’ en ‘Perennial Quest’ leunen aan tegen
power metal, al blijft vooral de zang zorgen voor melodieuze
accenten en is de inbreng van veel toetsen onvoorwaardelijk
progressief te noemen. Daardoor zal ‘Misplaced’ zowel liefhebbers
van Malmsteen achtig gitaarwerk als de meer op toetsen kickende
muziekliefhebber aanspreken. ‘Amazing Journey’ valt op door zijn
duistere keyboards en houdt bewust een monotone achtergrond aan. Net
op momenten dat je wel eens denkt dit allemaal wel eens gehoord te
hebben, weet de groep ons terug bij de les te roepen met
instrumentale extraatjes, zoals de magnifieke gitaarsolo in ‘A New
Day’s Coming’.
Zonder opmerkelijk origineel te zijn, heeft DGM dus een knap album
gemaakt dat een aanrader is voor elke melodieuze power metal fan.
Met de succesvolle wederopstanding van Europe, moeten deze fans
zeker eens luisteren naar DGM’s ‘Misplaced’, daar kan je je geen
buil aan vallen. |
