|
Het derde album van Amorphis ‘Elegy’ wordt terug
uitgebracht met extra live tracks en verpakt in een mooi digi-pack.
Destijds was ‘Elegy’ de opvolger van het hooggewaardeerde ‘Tales
From The Thousand Lakes’. Bovendien was het de cd die de band liet
horen met meer folk invloeden en cleane zang. Eerder was toetsenist
Kasper Mortenson al de band komen versterken en nu werd Pasi
Koskinen de man die de cleane vocalen voor zijn rekening zou nemen.
Het begin van een omwenteling dus, die in de loop der
jaren zou leiden van death metal band tot heel innovatief gezelschap
dat op elke cd anders, en ja, ook zachter zou klinken. In deze
evolutie staan ze niet alleen en Amorphis is altijd een groep
gebleven die de moeite waard was om op de voet te blijven volgen.
Het is vreemd om dit na al die jaren terug te horen,
al zitten veel van de nummers onuitwisbaar gegrift in mijn muzikaal
geheugen. Ik denk bijvoorbeeld aan het onovertrefbare package dat in
januari 1995 Leuven aandeed en drie groepen bood die weldra naam
zouden maken in de metalwereld. Ik heb het hier over Sentenced,
Amorphis en Tiamat, ik beschouw het nog steeds als een te koesteren
concert. Al deze persoonlijke ervaringen spelen natuurlijk mee als
je dan de cd dient te ‘ontleden’, een griezelige omschrijving die
eerder past in het dokterskabinet dan bij een geliefde hobby.
Het handelsmerk van Amorphis zijn pulserende
gitaarklanken, afwisselend grunts en heldere zang en weelderige
toetsenpartijen. ‘Better Unborn’ en ‘Against Widows’ hebben deze
karakteristieken in zich, maar zijn bovenal aanstekelijke melodieën
die aan kracht winnen door hun psychedelische ornamenten en
melodieuze uitstraling. ‘The Orphan’ begint zelfs erg rustig en
vervolgt met smeuïge zang en instrumentale stukken met wederkerend
thema. In ‘On Rich and Poor’ laait het vuur even op, een aanloop
naar de wereldcompositie ‘My Kantele’ die ook in akoestische versie
deze heruitgave siert. Eerder al prijkte ze op de zo genoemde MCD
die Amorphis nog meer van zijn akoestische, folkloristische kant
liet zien. De meest eigenzinnige track is zondermeer ‘Cares’ dat
zich aandient als mid tempo death metal, maar via een hups folk
melodietje en een wah wah solo een erg breed scala bestrijkt.
‘Elegy’ is gebaseerd op The Kanteletar’s legende en
kennis, een boek vol poëzie en ballades naar Finse tradities. De
liefde voor oude jaren zeventig prog-rock en folk komt meer dan ooit
naar voren. Luister maar eens naar ‘Weeper On the Shore’ dat
aanvangt met akoestische gitaar en orgel, maar ook uitgesponnen
instrumentale stukken en verrassende wendingen bevat. Of het langere
‘Elegy’ opgebouwd rond piano en sferische toetsen, tevens gezongen
met een onvervormde stem. ‘Relief’ sloot het vroegere album af op
instrumentale wijze.
Als bonus bij deze luxueuze heruitgave kunnen we
eerst genieten van de akoestische versie van ‘My Kantele’, daarna
volgen drie live tracks. ‘The Castaway’ is hierbij afkomstig van het
vorige album ‘Tales From The Thousand Lakes’. Ik ontdekte ook nog
onverwacht de live versie van ‘Black Winter Day’, destijds de single
waarmee ik ze leerde kennen. Amorphis ademt de schoonheid van de
Finse natuur en brengt je tot rust. En nu kruip ik mokkend onder de
zetel omdat ze afgezegd hebben voor ProgPower 2004.
 |
