|
Als
zanger/gitarist van de groep Mountain was Leslie West een van de
pioniers van de (op de blues geënte) hardrock. Die groep is dan
misschien niet zo bekend als Led Zeppelin, Cream of Jimi Hendrix,
hun albums “Nantucket Sleighride” en “Mountain Climbing” verdienen
gerust een plaatsje tussen de klassiekers van die bands. Als
gitarist heeft West o.a. Michael Schenker, Eddie Van Halen en Bon
Jovi’s Richie Sambora beïnvloed.
Op
deze “Blues To Die For” pakt West een aantal bluesklassiekers aan
van o.a. John Lee Hooker, Muddy Waters en B.B. King. Niet echt een
nieuw idee voor Mike Varneys Blues Bureau International label (Rick
Derringer en Pat Travers deden het hem al voor), en het concept
begint toch wel barstjes te vertonen. Toch wordt al gauw duidelijk
dat West de perfecte man is voor deze taak.
Leslie West mag dan nog maar half de man zijn die hij was (in
volume, bedoel ik dan), zijn stem en gitaarspel hebben er helemaal
niet onder geleden. Ik ben wel niet al te enthousiast over de keuze
van de nummers: “I’m Ready”, “Talk To Your Daughter” of “Born Under
A Bad Sign” zijn al te vaak gecoverd om nog interessant te zijn, en
naar de zoveelste versie van deze songs luisteren, begint toch wel
wat te vervelen. Maar het valt niet te ontkennen dat Wests schurend
stemgeluid en zijn soulvol gitaarspel wonderlijk klinken op deze
nummers. Ik had graag wel wat meer variatie gehoord; een paar extra
slow blues songs zouden welkom zijn geweest.
Wat
de arrangementen van de nummers betreft, dwaalt West zelden al te
ver af van de klassieke versies, alsof hij bang is om hun
nagedachtenis oneer aan te doen. John Lee Hookers “Crawlin’
Kingsnake” is een zeer goede opener, met Wests amusante imitatie van
Hookers grommende zang. Een van de betere nummers van de CD. Ondanks
mijn bedenkingen bij de keuze van “Boom Boom”, wordt het nummer zeer
goed gebracht, net als Muddy Waters’ “Mean Mistreater”. Op
“Hellhound On My Trail” (oorspronkelijk van Robert Johnson) tovert
West een fabuleus gitaargeluid boven. Dit nummer is veel beter dan
Eric Claptons recente versie het is dan ook waarschijnlijk mijn
favoriet op deze plaat. “I Got The Blues” is niet echt een song,
maar een verhaal van West over zijn kinderjaren, waarin hij ons (met
zijn rokerige stem) vertelt hoe hij geïnteresseerd is geraakt in de
blues. Het verhaal wordt opgesmukt door enkele smaakvolle
gitaarlicks. B.B. Kings “Why I Sing The Blues” is een logische
opvolger van deze obscure track en lijkt Wests rechtvaardiging te
zijn voor de opname van deze CD.
Hoewel ik best kan genieten van dit album, is het allesbehalve een
must. I moet ook toegeven dat ik West veel liever aan het werk hoor
in het meer rock-georiënteerde Mountain (die trouwens ook nog
bestaan). Wees er op voorbereid dat dit geen hardrock album is
(zoals het toch vaak wordt aangeprezen), maar traditionele
elektrische blues. Liefhebbers van dit muziekgenre kunnen deze CD
zeker beschouwen als een waardige hulde aan de groten van de blues. |
